Τα δάκρυα των αστεριών Σουζάνα Σωτηριάδου

dakria-sotiriadouΘα ξεκινήσω από κείνη τη μέρα που πήρα στα χέρια μου «Τα δάκρυα των αστεριών». Ήταν μιά μέρα γεμάτη ενασχολήσεις για μένα. Είπα λοιπόν....
Θα διαβάσω μερικές σελίδες, μετά θα τρέξω για τις δουλειές μου και επιστρέφοντας θα συνεχίσω το διάβασμα.

Ξεκίνησα. Σελίδα τη σελίδα, χάθηκα στους δρόμους και τα μονοπάτια του.
Άρχισα να ζω καταστάσεις και να νιώθω συναισθήματα! Κάποια στιγμή κοίταξα το ρολόι του τοίχου. Είχε περάσει μιάμιση ώρα κι’ ούτε που τόχα καταλάβει. Πανικοβλήθηκα. Αν συνέχιζα το διάβασμα, θάχανα κάποιο ραντεβού που είχα και θ’ άφηνα πίσω δουλειές που έπρεπε απαραίτητα να γίνουν.

Όμως «Τα δάκρυα των αστεριών» είχανε στάξει μέσα μου και μ’ είχαν μπολιάσει με την απίστετυτη αύρα τους. Δεν μπορούσα με τίποτα να σταματήσω. Έκανα λοιπόν τα απαραίτητα τηλεφωνήματα για να ακυρώσω το ραντεβού μου, ανέβαλα για αργότερα τις.. δουλειές, κλείστηκα στο δωμάτιό μου και συνέχισα να ξεφυλίζω τις σελίδες του.

Το ταξίδι είχε ξεκινήσει κι εγώ σαν επιβάτης του, απολάμβανα όσα μπορεί να σου προσφέρει ένα ταξίδι ψυχής!

Η γραφή της Σουζάνας.. δυναμική και σκληρή στην αρχή, με πόνεσε με τις άκρως ρεαλιστικές περιγραφές τόπων και γεγονότων δυστυχίας. Όμως τη στιγμή που ένιωθα να ματώνουν πληγές μέσα μου, η άκρατη ευαισθησία των ηρώων της, γέμισε το δωμάτιο αέρα ανθρωπιάς κι’ εγώ τον ρούφηξα άπληστα. Ο Ορέστης είχε γίνει πια φίλος, αδερφός, αγαπημένος μου.
Περπατούσα στα χνάρια των βημάτων του και πήγαινα όπου πήγαινε. Βρέθηκα να πολεμώ σε ανίερους πολέμους. Να προσπαθώ να σώσω παιδιά που δεν φταίγανε σε τίποτα για τη μοίρα που έλαχε να τα μοιράνει. Να πονώ για απώλειες αγαπημένων. Η πρώτη μέρα που πέρασα παρέα με ‘Τα δάκρυα των αστεριών», γέννησε λαχτάρα επανασύνδεσης με τις σελίδες του. Δεν έβλεπα την ώρα να ξαναπάρω στα χέρια μου το βιβλίο που με είχε κερδίσει απ’ την πρώτη του σελίδα και να συνεχίσω το ταξίδι για το άγνωστο γοητευτικό λιμάνι που ήμουν σίγουρη πως μου φύλαγε το τέλος του.

dakria-sotiriadou-002Την επόμενη μέρα λοιπόν, αφέθηκα ξανά στα χέρια των ηρώων της Σουζάνας. Με ταξίδεψαν απ’ τη Νέα Υόρκη στην Ελλάδα και κάποια στιγμή βρέθηκα στην Κρήτη, που τυχαίνει νάναι και η ιδιαίτερή μου πατρίδα.
Ήταν Χριστούγεννα και «Τα δάκρυα των αστεριών», έπεφταν στις παραλίες και τα βουνά ενός τόπου που γνώριζα καλά τα χούγια του. Η Σουζάνα περιέγραφε ήθη και έθιμα τόσο γλαφυρά κι’ αληθινά, που μ’ έκανε να σκεφτώ πως σίγουρα έτρεξε, ταξίδεψε, ρώτησε, μελέτησε το λαό και την ψυχή της Κρήτης. Ήτανε σα να επέστρεφα από μιά πύλη του χρόνου στα παιδικάτα μου. Μύρισα τ’ αρώματα του νησιού που μεγάλωσα. Είδα τα σοκκάκια και τις αμουδιές του. Γεύτηκα τα ξεχωριστά εδέσματα. Άκουσα την ντοπιολαλιά που λατρεύω. Η Σουζάνα ήταν σίγουρα καλός καπετάνιος!
Με οδήγησε με την γεμάτη χρώματα κι’ αρώματα πένα της εκεί που ήθελε να μ’ οδηγήσει. Στις ψυχές των τόπων που περιέγραφε και στο κέντρο των συναισθημάτων των ηρώων της.

Κι’ ύστερα ήρθε η αγάπη. Ο Ορέστης, η Αντιγόνη, η Νάνσυ, η Κατερίνα, ο Παύλος, η Ιωάννα.. η αγάπη! Σε όλα της τα πρόσωπα και τις διαστάσεις!
Σε όλη της τη δόξα! Ένιωσα να ερωτεύομαι κι’ εγώ αμ μη τι άλλο τον έρωτα! Ένιωσα να χτυποκαρδώ μαζί τους, να αγωνιώ, να ποθώ. Ένιωσα! Με κύκλωσε δε απ’ όλες τις μεριές η περιέργεια και μ’ έπιασα να ρωτάω νοερά τη Σουζάνα. Τι θα γίνει παρακάτω; Θα ευωδοθούν οι πόθοι τους; Κι’ αυτή μου απαντούσε σελίδα τη σελίδα και συνέχισε να συνομοτεί με τον Ορέστη και να τον βάζει να με παιδεύει γλυκά με τα σκαμπανεβάσματα των συναισθημάτων του. Και τότε.. τότε «τα δάκρυα των αστεριών» δάκρυζαν περισσότερο και ξεχείλιζαν απ’ τα μάτια του. Τότε άφηνε ελεύθερο τον εαυτό του να νιώσει και να λυάνει αιχμηρές γωνίες ψυχής που σκάλισε μέσα του η σκληρή ζωή που έζησε.

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία απ’ το να αφήνεις σαν πολύχρωμες πεταλούδες τα συναισθήματά σου να πετούν ελεύθερα γύρω σου, να μετατρέπονται σε μια τεράστια οθόνη και να βλέπεις σ’ αυτή το χθες, το σήμερα κι ίσως να δια­κρίνεις λίγο το αύριο.».. γράφει κάπου η Σουζάνα. Κι’ είναι μιά μεγάλη αλήθεια αυτό! Λύνοντας τα συναισθήματά σου, μπορείς να δεις ακόμη και το μέλλον! Ελευθερώνεσαι!

Οι μέρες περνούσαν κι’ εγώ συνέχιζα να διαβάζω «Τα δάκρυα των αστεριών» και να συνομιλώ με τη Σουζάνα χωρίς να τη γνωρίζω προσωπικά.
Κι’ όμως, είχαμε γίνει πια καλές φιλενάδες! Ήταν η Χαλιμά μου και κάθε βράδυ είχα την ανάγκη του παραμυθιού της,  που ήταν γεμάτο μεγάλες αλήθειες. Κάποια στιγμή μιλήσαμε στο διαδίκτυο και της εξέφρασα τον θαυμασμό μου για τα γραφόμενά της. Με ευχαρίστησε και μου είπε.. ετοιμάσου για ένα ανατρεπτικό τέλος. Η περιέργειά μου έφτασε στο ζενίθ της. Άρχισα να αφιερώνω περισσότερες ώρες στα.. δάκρυα των αστεριών.
Είχα πια εκοικειωθεί πλήρως και με την αρσενική και με τη θηλυκή υπόσταση της γραφής της Σουζάνας. Στη στιβαρή και σκληρή πλευρά της, επιζητούσα το συναίσθημα που το έβρισκα λίγο πιο κάτω έτοιμο να με ανακουφίσει και να με γεμίσει λυτρωτικά δάκρυα. Στην ευαίσθητη πλευρά της επιζητούσα τη στιβαρή για να βάλει στη θέση της καταστάσεις και να με ταξιδέψει πάλι στις απαλές σαν βελούδο πτυχές του ψυχισμού των ηρώων της.

Κι’ ύστερα ήρθε το τέλος. Ένα τέλος πράγματι ανατρεπτικό! Ένα τέλος σαν μελωδία που χορεύει πάνω σ’ ένα πεντάγραμμο και ξεχειλίζει από τις άκρες του, γιατί ποθεί να απλωθεί πιο πέρα απ’ το χαρτί του. Ποθεί να πιάσει το άπειρο! Ένα τέλος σαν αρχή που σε κάνει να επιθυμείς συνέχεια στο ταξίδι!

Εύχομαι το βιβλίο της να ταξιδέψει όσες περισσότερες ψυχές γίνεται στον θαυμαστό κόσμο των ηρώων του και φυσικά.. σας το συνιστώ ανεπιφύλαχτα.

Μαρία Παπαδάκη 4/2012

 

dakria-sotiriadou-003

Share

Radio GreekSound Live

radio 200
Δεύτερο Πρόγραμμα

 

Facebook

Twitter

Ελληνική Μουσική και Όργανα

Νταούλι

Νταούλι

Ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα Μεμβρανόφωνα Νταούλι Γνωστό ήδη από τους...

Δελτία ενημέρωσης

Εγγραφείτε στην λίστα ενημέρωσης στην ιστοσελίδα www.mousikorama.gr μείνετε ενημερώμενοι για τα μουσικά νέα, συνεντεύξεις και μουσικά άρθρα.

Radio Greek Sound Live

Radio Greek Sound Νέα