Βασαλάκης Δημήτρης - Συνέντευξη

mousikorama-vasalakis-001Ο Δημήτρης Βασαλάκης είναι ένας συνθέτης, τραγουδοποιός και μουσικός ξεχωριστός, βαθύς, ιδιαίτερος, που τον είχαμε αρχικά γνωρίσει μέσα από τους Τερμίτες, στους οποίους ήταν ιδρυτικό μέλος. Ένας καλλιτέχνης γνήσιος, σεμνός και συνεσταλμένος, όπως κάθε άνθρωπος που έχει αξία,  πορεύεται στον χώρο αθόρυβα και ουσιαστικά. Κουβεντιάζοντας μαζί μου, μου μίλησε με ειλικρίνεια για όλα τα θέματα που απασχολούν κάθε σύγχρονο μουσικό.

Συνέντευξη του Δημήτρη Βασαλάκη στην Αντιγόνη Κατσούρη για το Μουσικόραμα

 Α. Κατσούρη: Τάκη, πώς άρχισες να ασχολείσαι με την μουσική; Να φανταστώ, με συγκρότημα, όπως γινόταν συνήθως από παλιά με όλους τους ροκ καλλιτέχνες;
 Δ. Βασαλάκης: Πραγματικά, με συγκροτηματάκι εκείνης της εποχής. Το πρώτο μου συγκρότημα τους λέγανε Dreamers. Πιτσιρίκια τώρα, πηγαίναμε στα σινεμαδάκια και παίζαμε. Εκεί άρχισα να κάνω μουσική πραγματικά.  Από εκεί ξεκίνησε η τρέλα μου και άρχισα  να παίζω ζωντανά.

1810 termitesΈνα γκρουπ-θρύλος του ελληνόφωνου ροκ, οι Τερμίτες (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Αντώνης Μιτζέλος, Δημήτρης Βασαλάκης, Παύλος Κικριλής, Φίλιππος Σπυρόπουλος), Α. Κατσούρη: Είχες αρχίσει να γράφεις και μουσική από εκείνα τα χρόνια;
 Δ. Βασαλάκης: Ναι, έγραφα δειλά – δειλά κάτι χαζούλικα στην αρχή, που μερικά τα έχω ακόμη και τα θυμάμαι και γελάω. Παιδικά σκιρτήματα, εκείνης της εποχής. 

 Α. Κατσούρη: Πολλά παιδιά ονειρεύονται από μικρά μια επαγγελματική καριέρα στην μουσική. Για σένα η επαγγελματική ενασχόληση ήταν κάτι που το επεδίωκες από μικρός, ή σου προέκυψε στην πορεία;
 Δ. Βασαλάκης: Ποτέ δεν σκέφτηκα να ασχοληθώ  επαγγελματικά με την μουσική. Οι μουσικοί είναι περίεργοι, σιγά μην σκέφτονται τι θα κάνουν επαγγελματικά! Καψούρα είναι, κέφι είναι, διάθεση είναι.. κάποια στιγμή από την πλάκα-πλάκα, γνωριστήκαμε και με τους υπόλοιπους «Τερμίτες». Με τον έναν, τον Παύλο (Κικριλή), ήμασταν μαζί και στον στρατό. Έχουν τύχει πολλές συμπτώσεις μ’ αυτό το παιδί. Έχουμε γεννηθεί ίδια ημερομηνία, ίδια ώρα, στο ίδιο νοσοκομείο, οι πατεράδες μας είχαν το ίδιο όνομα…μυστήρια πράγματα, και τελικά βρεθήκαμε στο ίδιο συγκρότημα, και ήμαστε μάλιστα οι ιδρυτές του συγκροτήματος. Έτσι ξεκινήσαμε με τον Παύλο, γνωριστήκαμε μετά με τον Λαυρέντη (Μαχαιρίτσα) και αρχίσαμε να παίζουμε, να καλαμπουρίζουμε, και μετά ξεκινήσαμε αυτή την τρελή δουλειά με την πρώτη μας μικρή δισκογραφική δουλειά, το “Gaspar”,  extended play, βινύλιο, που δεν το ξέρει κανείς.  Τώρα επανεκδόθηκε σε συλλεκτική έκδοση, μαζί με τον «Αρμαγεδώνα». Είχαμε τέσσερα τραγούδια – δύο και δύο, σε βινυλιάκι, 45άρι, ξεκινήσαμε μ’ αυτό και σιγά-σιγά δουλεύαμε τον άλλο δίσκο, τον «Αρμαγεδώνα» και στην συνέχεια μας άκουσε ο Γιάννης Πετρίδης, από την Polygram, και μπήκαμε κατευθείαν στα βαθιά! Μπήκαμε κατευθείαν στην δισκογραφία οπότε ασχοληθήκαμε επαγγελματικά αμέσως!
Βγάλαμε πολλούς δίσκους. Δώδεκα, δεκατρείς, δεκατέσσερις…  δεν θυμάμαι ακριβώς, γιατί κάναμε επανεκτελέσεις και live, όπως από το Σ.Ε.Φ. π.χ. Κάναμε πάντως πολλούς.

 Α. Κατσούρη: Ο «Αρμαγεδών» ήταν ο πρώτος δίσκος που κυκλοφορήσατε, ως «P.L.J Band» τότε, πρίν μετονομαστείτε σε Τερμίτες. Είναι ένας δίσκος χωρίς μεγάλη επιτυχία, πολύ σημαντικός όμως και ιδιαίτερος, και μάλιστα εκείνη την εποχή (1982). Ποια ήταν η απήχηση που είχε αυτός ο δίσκος στο κοινό και στους ειδικούς;
 Δ. Βασαλάκης: Μας  πήρανε τηλέφωνο από Λος Άντζελες και μας είπανε να πάμε τον ξαναηχογραφήσουμε και να κάνουμε καριέρα εκεί. Θα παίζανε οι καλύτεροι μουσικοί session για εμάς. Μας τηλεφωνούσαν συνέχεια. Η ποιότητα της εγγραφής του δίσκου μας δεν ήταν καλή, μας είπαν ότι δεν κάνει ούτε για demo εκεί. Ο πρώτος μας δίσκος τώρα…! Mας είπανε όμως ότι τους ενδιαφέρει πολύ η δουλειά μας, το υλικό μας, το εξώφυλλο του δίσκου! Τον θεωρήσανε κορυφή και πολύ επίκαιρο για την εποχή. Μας είπανε να πάμε κατευθείαν και να υπογράψουμε, αλλά δεν μας άφησε η δισκογραφική μας εταιρεία να πάμε, με την οποία είχαμε τριετές συμβόλαιο!

mousikorama termites 004 Α. Κατσούρη: Ενώ στην Ελλάδα δεν είχε την ίδια ανταπόκριση δυστυχώς. Σε τι πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό;
 Δ. Βασαλάκης: Τίποτα, στην Ελλάδα ποιος θα τον στήριζε τον δίσκο; Είχε γίνει χαμός βέβαια, νταβαντούρι, αλλά σαν πωλήσεις τίποτα. Εκείνη την εποχή που τον βγάλαμε, εμείς ήμασταν τελείως  Pink Floyd κατάσταση, είχαμε βγάλει την Αποκάλυψη σε ροκ όπερα, την στιγμή που ο κόσμος άκουγε μόνο το «τρελοκόριτσο» και τα συναφή. Τους  φάνηκε πολύ βαρύ και κάποιοι μας ειρωνεύονταν, μας κοροϊδεύανε, άλλοι που γράφανε σε μεγάλα περιοδικά ήταν διχασμένοι – οι μισοί έτσι οι μισοί αλλιώς... Βλέπω κάτι αποκόμματα παλιά και με πιάνουν τα γέλια. Αυτός όμως ο δίσκος χαρακτηρίστηκε ο καλύτερος και πιο συλλεκτικός δίσκος στην Ελλάδα, και είναι και πανάκριβος αν βρεις να αγοράσεις το original, γύρω στα 600-700 Ευρώ. Αν μας είχανε αφήσει να τον κυκλοφορήσουμε στην Αμερική, θα είχαμε «καθαρίσει» όλοι, αντί να καθόμαστε και να χάνουμε τον χρόνο μας εδώ.
Τον είχαμε δουλέψει πολύ και με μεγάλο μεράκι αυτό τον δίσκο. Ο μισός ήταν στα αγγλικά, ο μισός στα αρχαία Ελληνικά, αραμαϊκά, είχε κείμενα από την Αποκάλυψη… ήταν ένα περίεργο πράγμα. Στην ουσία δεν περιείχε τραγούδια, αλλά ορατόρια. Μας είχε πεί ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ότι μπορούσαμε να το κάνουμε μια ροκ όπερα με οπτικοακουστικά τρελά. Λόγω όμως όλων αυτών των γεγονότων που σου είπα, έληξε άδοξα αυτή η ιστορία,  όπως μπορείς να καταλάβεις…

 Α. Κατσούρη: Στην συνέχεια, και μετά από εξαιρετικά μεγάλες επιτυχίες (π.χ. «πόσο σε θέλω», «ανθρωπάκι» κτλ) και πολλούς δίσκους με τους Τερμίτες, στους οποίους δεν θα σταθώ ιδιαίτερα σ’ αυτή την συνέντευξη, ήρθε η διάλυση του συγκροτήματος, το 1988. Τι έκανες, μετά από αυτό; Ποιες ήταν οι επόμενες κινήσεις σου, μέχρι και σήμερα;
feygato-taksidi Δ. Βασαλάκης: Μετά την διάλυση είχα πάψει να ασχολούμαι, να σου πω την αλήθεια, και μετά ξεκίνησα να γράφω τραγούδια  άλλων, από εδώ, από εκεί, έχω ασχοληθεί πάρα πολύ με το θέατρο, έχω δουλέψει με τον Κώστα Πρέκα στο «Οιδίπους Τύραννος» και μετά άρχισα να γράφω για μένα, ως τραγουδοποιός.
Κάνω και τηλεόραση πού και πού, γράφω και μουσική για σίριαλ, ντοκιμαντέρ, γράφω για άλλους συναδέλφους.. Ό,τι μπορείς κάνεις. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, γιατί και τα ποσοστά εδώ στην Ελλάδα είναι πια μηδαμινά, κι όπως πάνε κόβουνε, κόβουνε, κόβουνε… γίνεται χαμός. Στο τέλος θα γράφουμε τραγούδια, έτσι για την πλάκα μας και μόνο.
Τι θα κάνει ένας καλλιτέχνης λοιπόν για να ζήσει; Αφού ούτε από τις εμφανίσεις πληρώνεται πια, ούτε από την δισκογραφία! 

Ο τραγουδιστής-καλλιτέχνης, θα πάρει το cd σου σαν εργαλείο πια για να κάνει live. Mέχρι εκεί.  Ο συνθέτης θα πρέπει κάπως να πληρώνεται. Τι να τα κάνει τα τραγούδια του; Θα γράφει ο ένας για τον άλλον, και από εκεί και πέρα; Ο τραγουδιστής τουλάχιστον έχει το δικαίωμα να πάει και να δουλέψει. Αν του δώσεις μια επιτυχία, τον κρατάς κάποια χρόνια. Αυτός μπορεί να βγάλει τρελά χρήματα. Ο συνθέτης όμως, πώς θα δουλέψει;


Α. Κατσούρη : Και πώς θα γίνει αυτή η τρελή επιτυχία, αφού ο καλλιτέχνης δεν μπορεί πια να προβάλει την δουλειά του πουθενά και κυρίως στα ΜΜΕ;
vasalakis-006 Δ. Βασαλάκης: Ο κόσμος είναι περίεργος και οι έλληνες είμαστε τρελοί. Το μεγαλύτερο ποσοστό θέλουν μπουζούκια και «ντούρου-ντούρου» πάνω στα τραπέζια. Εμείς που υποτίθεται κάνουμε τέχνη και μουσική, άστα! Μια πονεμένη ιστορία είμαστε !  Έχει πια χώρο και για μας, παλιά ίσως ήταν και ακόμα χειρότερα. Αλλά αν γράψεις μια χαζομαρούλα, και κλάψεις και λιγάκι, έγινες φίρμα. Το πόσο θα κρατήσει βέβαια είναι άλλο θέμα : αυτή την σεζόν, άντε και την άλλη… ό,τι πάρει και μετά θα τον έχουνε ξεχάσει. Έτσι πάει. Οι περισσότεροι δεν μπορούν να έχουν διάρκεια. Εμείς οι έντεχνοι μπορεί να παλεύουμε να μαζέψουμε 100 άτομα σε μια εμφάνιση, και σ’ αυτόν, να προσπαθείς να κλείσεις τραπέζι δυο μήνες πιο πρίν και να μην βρίσκεις. 

 Α. Κατσούρη: Συμβαίνει και τώρα αυτό, παρά την κρίση;
 Δ. Βασαλάκης: Ναι, αλίμονο, παντού το ίδιο γίνεται. Και μέσα στην κρίση υπάρχουν κάποιοι που βγαίνουν και πέφτουν ξαφνικά, σαν αλεξίπτωτα. Και λένε, μέσα στην κρίση δεν έχουμε χρήματα, δεν έχουμε δουλειά, δεν έχουμε το ένα, δεν έχουμε το άλλο. Συμφωνώ ως ένα σημείο, από εκεί και πέρα όμως, όταν πηγαίνουν  σ’ αυτούς τους τύπους, τους μεγαλοσκυλάδες, τους άρχοντες της πίστας, πώς τα βρίσκουν; Όταν περιμένεις 2-3 μήνες για να βρεις τραπέζι για ένα τέτοιο μαγαζί, σημαίνει ότι ο κόσμος πάει του σκοτωμού, σωρηδόν, σαν τα πρόβατα. Άρα έχουν χρήματα, απλά τα ξοδεύουν στα χαμένα. Σε εμάς τους «έντεχνους» όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εμείς πρέπει να παλέψουμε για να κάνουμε το  οτιδήποτε, και πολύ κιόλας ! Κι ας έχεις πίσω σου ως «προίκα» τραγούδια, που έχουν μείνει ιστορία!

mousikorama-vasalakis   Α. Κατσούρη: Με την μάστιγα των playlists και των ελεγχόμενων ΜΜΕ τί βλέπεις να γίνεται;
 Δ. Βασαλάκης: Καλά, αυτό πια… κάποτε μας παρακαλάγανε στα ραδιόφωνα, να τους πάμε καινούριες δουλειές, να τους πάμε τραγούδια. Τώρα έχουν πάρει τις θέσεις των υπευθύνων κάτι πιτσιρίκια, άσχετα με την δουλειά, προχθεσινά, και σου ζητάνε πράγματα «κάτω από το τραπέζι» για να σε βάλουνε στην λίστα. Μερικούς κλασικούς τους παίζουνε βέβαια, αναγκαστικά, γιατί δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς κιόλας, αλλά πια δυσκόλεψε η κατάσταση. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια. Τι θα πει «playlist» δηλαδή;  Βάζω ένα πράγμα και ακούω συνέχεια το ίδιο πράγμα, τις ίδιες μέρες και τις ίδιες ώρες. Κάποια στιγμή με την πλύση εγκεφάλου θα το μάθεις, θα το ψιθυρίσεις, χωρίς να το καταλάβεις, υποσυνείδητα, κι ας είναι ότι να ‘ναι. Βλέπεις να γίνεται παντού αυτό το πράγμα, και ένας που γράφει τραγούδια της προκοπής δεν έχει χώρο!  
Και δεν έχουν απομείνει πια και σταθμοί στο είδος μας. Μόνο 2-3 «έντεχνοι» σταθμοί έχουν απομείνει πια στην Αθήνα, κι αυτοί με playlist. Παλιότερα δεν ήταν έτσι. Θυμάμαι, στον πρώτο προσωπικό δίσκο που έβγαλα, μετά τους Τερμίτες, ξέρεις πόσοι σταθμοί υπήρχαν και με «τρέχανε»;  Όλη μέρα στο αυτοκίνητο ήμουν. Με καλούσε ο ένας, με καλούσε ο άλλος.. και όχι απλώς να παίξουνε ένα τραγούδι: και συνέντευξη, και όλο τον δίσκο παίζανε. Παρουσίαση και εκπομπή μία ώρα. Και μάλιστα εδώ, Αθήνα! Γινότανε χαμός. Βλέπεις τώρα, πάνε όλα αυτά. Μακάρι να γυρίσει η κατάσταση..

mousikorama-vasalakis-004 Α. Κατσούρη: Το πιστεύεις αυτό; Μπορεί πιστεύεις η κατάσταση να αλλάξει και τα πράγματα να βελτιωθούν, ή να επανέλθουν στην κατάσταση που ήταν προηγουμένως;
 Δ. Βασαλάκης: Πολύ δύσκολο και σκοτεινό το βλέπω! Πολλή μαυρίλα! Μακάρι να βγω ψεύτης και να αλλάξει, αλλά δεν το πολυβλέπω. Μπορεί και να είναι και κύκλος, και να ξαναγυρίσει κάποια στιγμή. Έχει ξαναγίνει και παλιότερα, με το πλασάρισμα των εταιριών, που προωθούνε σκουπιδαριό κάθε φορά. Κάποια στιγμή κάποιος έβγαινε, έπαιρνε και τους άλλους λίγο μαζί και συνερχόταν  λίγο το πράγμα. Τώρα δεν ξέρω όμως πού θα πάει! Τώρα είναι και οικονομικά δύσκολα τα πράγματα. Δεν υπάρχουν και εταιρείες πια να σε στηρίξουν. Μόνο κανα-δυο εφημερίδες, που σπρώχνουνε πράγματα μέσω εταιριών, με τις συμφωνίες που κάνουν. Άμα κλείσουν κι αυτές, τελείωσε. Καμιά εταιρεία δεν ρισκάρει να βγάλει κανέναν και τίποτα. Μόνο μικρές εταιρείες, που κοιτάνε μήπως τους κάτσει και κάνουνε κάτι, αλλά και γι’ αυτές δεν είναι καθόλου εύκολα τα πράγματα. Εγώ που έχω συνεργαστεί με όλες τις μεγάλες εταιρείες, τώρα δεν μπορώ να προωθήσω τον δίσκο μου, ούτε να τους ζητήσω χρήματα. Κάποτε μας πλήρωναν την παραγωγή. Και δεν βγάζουνε και κομμάτια, άντε να βγάλουνε χίλια κομμάτια για το θεαθήναι. Δεν υπάρχει τίποτα και δεν κινείται φύλλο. Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικά μαγαζιά για live,και κοιτάμε ο καθένας ό,τι μπορούμε να κάνουμε για να το παλέψουμε. Αλλιώς δεν βγαίνει. Τα πράγματα είναι τρομερά δύσκολα. Ή θα σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το είδος, ή πρέπει κάτι να αλλάξει. Μόνο μερικοί τα καταφέρνουν, κι αυτοί κατά ένα περίεργο τρόπο πάλι, κι όλοι οι υπόλοιποι κολυμπάνε από πίσω.
Η ατυχία, σε εμάς τους «έντεχνους» καλλιτέχνες,  είναι και η οικονομική κρίση, κατά τα ψέματα. Και τα 5-10 Ευρώ τα σκέφτεται ο άλλος, για να ακούσει ένα πρόγραμμα. Οπότε αυτό ήταν η χαριστική βολή στην όλη κατάσταση. Η πλάκα είναι ότι υπάρχουν πολλά νέα παιδιά, και πολύ ταλαντούχα, αλλά γίνεται χαμός. Και οι συνάδελφοί μου ακόμα, που είμαστε της ίδιας σειράς, δυσκολεύονται. Ακόμα και τα «μεγάλα» σχήματα φέτος βουλιάζουν και όσοι παίζουν, αν φτάσουμε στα οικονομικά, είναι τρισάθλια τα πράγματα. Kαι μουσικές σκηνές, μεγάλες και με ιστορία, κλείνουν η μία μετά την άλλη. Υπάρχουν βέβαια ένα σωρό μουσικές σκηνές, σε κάθε περιοχή, αλλά το πρόβλημα είναι πώς να τις γεμίσεις! Μπορείς να τις γεμίσεις; Σκηνές υπάρχουν, κόσμος να ακολουθεί όμως δεν  υπάρχει, γιατί δεν υπάρχουν και χρήματα. Στο τέλος θα παίζουμε μόνοι μας ! Θα μαζευόμαστε και θα παίζουμε παρέα. Για να ζήσεις πρέπει να κάνεις και μια άλλη δουλειά πια.

vasalakis-monaksiaΣυνεχίζοντας την προσωπική του πορεία, μας παρουσιάζει την νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτιλο "Στη μοναξιά των άστρων" Α. Κατσούρη: Το ταλέντο και η φαντασία σου σε βοηθάει να γράφεις τραγούδια σε διάφορα είδη και για πολλούς καλλιτέχνες.  Νιώθεις δικαιωμένος; Πιστεύεις πως έχει αξιοποιηθεί αρκετά στην Ελλάδα;
 Δ. Βασαλάκης: Γράφω ροκ, «ηλεκτρικά,», αλλά και τα πάντα, μέχρι και δημοτικά μπορώ να γράψω, δεν έχω πρόβλημα, λαϊκά, οτιδήποτε. Και δοκιμασμένα. Τα έχω δισκογραφήσει κιόλας. Μου φαίνεται κάτι το πολύ εύκολο. Ήταν να δώσω τραγούδι στον Καζαντζίδη, και χάλασε τελευταία στιγμή. Τότε που είχε πρωτοβγεί ξανά, μετά από το εμπάργκο που του είχε κάνει μια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία. Είχε διαλέξει ο Καζαντζίδης να πει ένα τραγούδι μου, το πήρε και το δισκογράφησε στο στούντιο. Το  κάνανε κρυφά. Κανείς δεν ήξερε. Με παίρνει τηλέφωνο ο υπεύθυνος από την δισκογραφική, και μου λέει «έκανες την τύχη σου». Λέω «πώς δηλαδή την έκανα την τύχη μου; Πήρα κανένα λαχείο και δεν το ξέρω»;  Μου λέει «δώσε μου μερικά λαϊκά τραγούδια, έχεις;» του λέω «έχω κάτι κρυμμένα στα συρτάρια, να σ’ τα δώσω».  Ένα ζεϊμπέκικο από αυτά, ήταν τόσο πολύ στα μέτρα του,  λες και το είχα γράψει για τον Καζαντζίδη. Και με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει «κρατήσου να μην πέσεις, ο Καζαντζίδης επέλεξε να δισκογραφήσει το τραγούδι σου». Εγώ λέω «πώς θα γίνει αυτό, αφού ο Καζαντζίδης δεν μπορεί να βγάλει τραγούδι». Μου λέει «έτσι κι έτσι γίνεται, αυτή την στιγμή γράφει στο στούντιο, και γίνεται οργασμός. Ο Καζαντζίδης θα ξαναβγει και θα ξανακάνει δίσκο». Και μου φάγανε το τραγούδι τελευταία στιγμή, έγινε μια κομπίνα με τους «λαϊκοσκυλάδες» του κυκλώματος, τους χρόνια καθιερωμένους στον χώρο, και έγινε το σώσε! Φαντάσου, το ηχογράφησε ο Καζαντζίδης και δεν τον άφησαν να το πει! Γιατί αντέδρασαν όλοι αυτοί και είπαν «τι δουλειά έχει τώρα αυτός ο ροκάς, το πιτσιρίκι το καινούριο μέσα σε εμάς;  Δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να πάρω το μερίδιό μου από την «πίτα» και βρήκαν διάφορες αφορμές, π.χ. μια για τον στίχο, ότι θα του βρουν αυτοί άλλο στίχο, για να βγει πιο ανανεωμένος και πιο νεωτεριστής, μια για την μουσική… Εγώ δεν υπήρχε τρόπος να αντιδράσω. Αν είχε βγει αυτό το τραγούδι, τότε, θα μου είχε αποφέρει τεράστιες οικονομικές απολαβές, συν την σημασία που θα είχε το γεγονός ότι θα είχε τραγουδηθεί από έναν τόσο μεγάλο καλλιτέχνη. Τα «κοράκια» όμως, τον τρενάρανε συνεχώς, του φέρανε ένα άλλο τραγούδι έτοιμο στο τέλος, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, κι έτσι το έχασα το κομμάτι. Γίνεται της κακομοίρας σ’ αυτά τα κυκλώματα. Δεν σ’ αφήνουν να μπεις με τίποτα και έχουμε χάσει ατέλειωτες ευκαιρίες έτσι. Τώρα το έχω ηχογραφημένο και το ακούω μόνος μου!

mousikorama-vasalakis-005 Α. Κατσούρη: Πολύ δύσκολη η ζωή ενός πραγματικού καλλιτέχνη. Είχες πολλές απογοητεύσεις στην μέχρι τώρα μουσική σου πορεία;
 Δ. Βασαλάκης: Ναι, κατά καιρούς. Πάρα πολλά πράγματα. Ο χώρος είναι τέτοιος που έχει περισσότερες λύπες παρά χαρές. Απογοητεύτηκα από συναδέλφους, από εταιρείες, από χίλια δυο πράγματα. Σιγά – σιγά ανακαλύπτεις τι γίνεται εκεί μέσα, και μετά βάζεις μυαλό, αλλά όταν το μαθαίνεις είναι λίγο αργά! 

 Α. Κατσούρη: Τι σημαίνει τελικά για σένα «επιτυχία»;
 Δ. Βασαλάκης: Πάνω από όλα να μπορώ να βιοπορώ από την δουλειά μου, και δεύτερον να αφήσω κάποια τραγούδια διαχρονικά, που θα μείνουνε. Αυτό με ενδιαφέρει, και αυτό νομίζω είναι επιτυχία στον κάθε καλλιτέχνη. Αν μπορείς να αφήσεις ένα τραγούδι και το τραγουδάνε κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι, σημαίνει ότι κάτι έκανες. Άφησες δηλαδή ένα σημαδάκι. 

 Α. Κατσούρη: Υπάρχει κάτι που σε ξεκουράζει και σε χαλαρώνει, μετά από ένα δύσκολο πρόγραμμα;
 Δ. Βασαλάκης: Βλέπω πολλές ταινίες. Μ’ αρέσει να χαζεύω στην τηλεόραση.

 Α. Κατσούρη: Πολιτικά, πώς τα βλέπεις τα πράγματα; Είσαι αισιόδοξος για το μέλλον μας;
 Δ. Βασαλάκης: Δεν υπάρχει πατριώτης, κανένας Έλληνας, να πονάει αυτό τον τόπο και να πει «θα κάνω κάτι γι’ αυτό το ρημάδι». Κανένας. Όλοι τις καρέκλες ψάχνουνε και όλο λόγια είναι «θα, θα, θα». Τίποτα παραπάνω. Τα έχουμε μάθει. Έχουμε παραμυθιαστεί τόσο από το πολύ το «θα». Πολύ σκοτάδι βλέπω σ’ αυτό τον τομέα. Άστα, μη συζητάς! 

 Α. Κατσούρη: Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα πράγμα στον κόσμο, τί είναι αυτό που θα άλλαζες;
 Δ. Βασαλάκης: Ήθελα πάρα πολλά πράγματα να αλλάξω, χιλιάδες πράγματα! Με ένα, δεν σώνεται η κατάσταση (γέλια). Αυτό όμως που θα με ενδιέφερε περισσότερο και θα έκανα, είναι να μην πεινάει ο κόσμος. Έχω περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, το έχω βιώσει, οι γονείς μου είχαν πρόβλημα, και μείναμε στον αέρα κάποια στιγμή. Είναι ό,τι χειρότερο! Δεν μ’ αρέσει να βλέπω πάλι τα καινούρια σκηνικά να είναι μια μπρος –πίσω κατάσταση. Είναι δυνατόν στην εποχή μας να μην υπάρχει φαγητό για όλο τον κόσμο;; Πραγματικά, χωρίς αστεία, όλα τα υπόλοιπα είναι σαχλαμάρες. Αυτό που μετράει είναι να μην πεινάει ο κόσμος! Είναι τραγικό να πεινάει ο κόσμος. Τί να αλλάξεις άλλο!;

Α. Κατσούρη: Τί καινούριο να περιμένει δισκογραφικά από εσένα το φιλόμουσο κοινό και οι θαυμαστές σου, για το προσεχές τουλάχιστον μέλλον;
 Δ. Βασαλάκης: Ετοιμάζω τώρα μια δουλειά, που θα βγει κάποια στιγμή. Έχω μέσα κάποιες συμμετοχές και είμαστε στο περίμενε. Νομίζω ότι είναι μια πάρα πολύ καλή δουλειά, προσεγμένη, εκφράζει τις σημερινές καταστάσεις με αρκετά κοινωνικά αλλά και ερωτικά τραγούδια. Από εκεί και πέρα ευελπιστούμε να βγουν παραπέρα. Ο σκοπός αυτός είναι. Τώρα το τι θα γίνει δεν το ξέρεις. Ποτέ δεν μπορείς πια να υπολογίζεις σε τίποτα. Είναι όλα στον αέρα. Οπότε όλη η ιστορία είναι εκεί. Τουλάχιστον να βγάλουμε την δουλειά μας παραέξω, και τίποτα άλλο. Τώρα,  από εκεί και πέρα, αν έρθουν τα πράγματα καλά,  έχει καλώς. Κι αν μπορούμε να βγάλουμε και μερικά χρήματα, ακόμα καλύτερα..που δεν τα βλέπω βέβαια…(γέλια).

03/2013 Κατσούρη Αντιγόνη

 Βασαλάκης Δημήτρης: Βιογραφικό και Δισκογραφία

Βασαλάκης Δημήτρης: Ακούστε τραγούδια του στο YOUTUBE

Τερμίτες: Ιστορικό και Δισκογραφία

 

nikolaou vasalakis

Share

Radio GreekSound Live

radio 200
Δεύτερο Πρόγραμμα

 

Facebook

Twitter

Ισπανοί μαθητές: «Ευχαριστούμε Ελλάδα..»

Ελληνική Μουσική και Όργανα

Νταούλι

Νταούλι

Ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα Μεμβρανόφωνα Νταούλι Γνωστό ήδη από τους...

I am Greek and i wanna go home

Δελτία ενημέρωσης

Εγγραφείτε στην λίστα ενημέρωσης στην ιστοσελίδα www.mousikorama.gr μείνετε ενημερώμενοι για τα μουσικά νέα, συνεντεύξεις και μουσικά άρθρα.

Radio Greek Sound Live