Συνεντεύξεις στο "Μουσικόραμα"
Βαγγέλης Κοντόπουλος - Συνέντευξη
25 Οκτωβρίου 2011
Ο Βαγγέλης Κοντόπουλος, με τις υπέροχες ορχηστρικές μελωδίες του και τα εξίσου υπέροχα και κατασταλαγμένα τραγούδια του.. μουσικά και στιχουργικά, με την αφορμή του καινούργιου του δίσκου με τίτλο «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ», σε μουσική δική του και στίχους δικούς του και του Γιώργου Φραντζολά, μου μιλάει εκ βάθους καρδίας για όλους και για όλα..
Συνέντευξη Βαγγέλης Κοντόπουλος στη Μαρία Παπαδάκη στο "Μουσικόραμα"
Μαρία: Γεια σου Βαγγέλη. Γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Τσεχοσλοβακία μέχρι τα 15 σου που ήρθες στην Ελλάδα. Τι θυμάσαι απ’ το μεγάλωμά σου εκεί;
Βαγγέλης: Ναι.. γεννήθηκα στην Τσεχοσλοβακία. Στα 15 μου ήρθα στην Ελλάδα και δεν ήξερα καθόλου Ελληνικά. Ήταν δύσκολα τα πράγματα εδώ για μας τους πολιτικούς πρόσφυγες. Καμιά σχέση με το.. τώρα...Τώρα είμαστε.. διακοπές.
Στην Τσεχοσλοβακία ασχολούμασταν πολύ με την τέχνη, τη μουσική, τη ζωγραφική, το διάβασμα και ξαφνικά ήρθα στην Ελλάδα που τα πράγματα ήταν τουλάχιστον για μας τελείως διαφορετικά. Έπρεπε να επιβιώσουμε. Δούλεψα λοιπόν σε οικοδομές, έγινα οδοντοτεχνίτης, υδραυλικός, χρυσοχόος.. Όπου βρίσκαμε δουλεύαμε..
Μαρία: Αυτό έχει και τα καλά του. Τώρα θα ξέρεις να κάνεις πολλές δουλειές.. Μάθε τέχνη κι’ άστηνε κι’ άμα πεινάσεις πιάστηνε.. που λέει και το γνωμικό..
Βαγγέλης: Όταν ασχοληθείς με τη μουσική, όλα τα άλλα τα ξεχνάς. Γι’ αυτό ενώ δούλευα, άρχισα να σπουδάζω στο Κρατικό Ωδείο, μέχρι που πήρα το δίπλωμά μου στο Κόντρα μπάσο. Και πίστεψέ με ήταν πολύ δύσκολο να δουλεύεις και ταυτόχρονα να σπουδάζεις και ιδιαίτερα σε τέτοιου είδους σπουδές που θέλουν πολλές ώρες μελέτης.
Μαρία: Αν σπούδαζες κάποιο άλλο όργανο, θα χρειαζόντουσαν λιγότερες ώρες μελέτης;
Βαγγέλης: Δε νομίζω. Αν ένα όργανο δεν σου ταιριάζει τόσο, μπορεί να δυσκολεύεσαι πάρα πολύ, αλλά οι σπουδές στη μουσική γενικά είναι δέκα-δώδεκα χρόνια με έξι έως οκτώ ώρες μελέτης καθημερινά, χωρίς Πάσχα, Χριστούγεννα, Καλοκαίρια.. τίποτα.. για να μπορέσεις να πάρεις το δίπλωμά σου.
Μαρία: Ούτε γιατρός να γινόσουν βρε Βαγγέλη..
Βαγγέλης: Γιατρός... Οι σπουδές για να γίνεις γιατρός φαντάζουν.. διακοπές μπροστά στις μουσικές σπουδές. Το λέω, αλλά κανείς δεν το καταλαβαίνει. Σ΄ αυτή τη χώρα, ο κόσμος νομίζει ότι εμείς οι μουσικοί διασκεδάζουμε.. Έχει παραπλανηθεί από διάφορους που λένε.. ότι.. «εκεί που καθόμουνα εμπνεύστηκα και όλα βγήκαν πολύ γρήγορα».. και όλα αυτά τα παραμύθια.
Το πρόβλημά μας είναι πως ειδικά στην τραγουδοποία, που είναι κι’ αυτό που αφορά τον πολύ κόσμο, οι άνθρωποι που γράφαν τραγούδια, δεν είχαν και την τεράστια μουσική εκπαίδευση, οπότε τους φαινόντουσαν όλα πολύ πιο εύκολα, κι’ αυτό το εισέπραττε κι’ ο κόσμος.. Εγώ που έχω συνεργαστεί με τους περισσότερους στο χώρο της μουσικής, είδα πως δεν είχαν και τις ιδιαίτερες μουσικές γνώσεις. Χρησιμοποιούσαν λοιπόν εμάς και κάποιους ενορχηστρωτές και όλο αυτό έβγαινε πολύ πιο εύκολα.
Τώρα είμαι σε μια φάση που φτιάχνω τα πάντα μόνος μου.. ενορχηστρώσεις κ.λπ. οπότε, για μένα όλα είναι πολύ πιο δύσκολα. Αναγκαστικά λοιπόν.. μπαίνουμε σε πολλούς ρόλους.
Μαρία: Έχεις συνεργαστεί με σπουδαίους συναδέλφους σου στην πορεία της καριέρας σου. Μπορείς να μου αναφέρεις ενδεικτικά κάποιες; Σε ποια συνεργασία.. στάθηκες για κάποιο λόγο;
Βαγγέλης: Στο χώρο του έντεχνου, έχω συνεργαστεί με όλους σχεδόν. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιον με τον οποίο δεν έχω συνεργαστεί. Μου είναι δύσκολο λοιπόν να πω σε ποια συνεργασία.. στάθηκα όπως λες..
Μαρία: Ας πούμε για τη συνεργασία σου με το Θάνο το Μικρούτσικο. Πως συναντήθηκαν οι δρόμοι σας;
Βαγγέλης: Σε μια παράσταση στην Ιερά οδό που έπαιζα με τον Νταλάρα και την Τσαλιγοπούλου τον Φραγκούλη και τον Ανδρέου, παίζανε κι’ οι «Συνήθεις ύποπτοι». Γνωριστήκαμε λοιπόν με τα παιδιά και αρχίσαμε να κάνουμε πολύ παρέα και ειδικά με το Χρήστο το Θηβαίο.
Σε κάποια φάση μου είπε πως διαλύθηκαν οι «Συνήθεις ύποπτοι», εγώ του έστησα το επόμενο συγκρότημά του και παίζαμε μαζί για χρόνια. Όταν λοιπόν είχαμε πρωτοξεκινήσει τις εμφανίσεις, πέρασε να μας δει και ο Θάνος ο Μικρούτσικος, μας είπε πως του άρεσε πάρα πολύ όλο αυτό που είχαμε στήσει, και αρχίσαμε συνεργασία.. που κράτησε δυό τρία χρόνια αν θυμάμαι καλά.
Τώρα.. τι γνώμη έχω για το Θάνο. Πάρα πολύ καλή. Είναι άνθρωπος με πολύ χιούμορ, αν και δεν του φαίνεται, και περνάγαμε καταπληκτικά στις περιοδείες που κάναμε, με πολύ γέλιο και καλή παρέα. Νομίζω πως όταν μας βλέπει ο κόσμος στη σκηνή που είμαστε τόσο σοβαροί, δεν το φαντάζεται. Είμαστε όμως και άνθρωποι. Εγώ σαν άνθρωπος ας πούμε είμαι πολύ μεγάλος χαβαλές. Μ’ αρέσει να πειράζω τους ανθρώπους, μ’ αρέσει να πίνω και τα τσιπουράκια μου που και που..
Μαρία: Αλήθεια... γιατί εγκαταστάθηκες μόνιμα στην Ξάνθη; Σε κούρασε η Αθήνα;
Βαγγέλης: Κοίτα να δεις.. δεν είχα ιδιαίτερους δεσμούς με την Αθήνα ούτε με τη Θεσσαλονίκη. Είναι και το άλλο. Εγώ έχω δικούς μου ρυθμούς και όλο αυτό το τρέξιμο στην Αθήνα, θεωρούσα ότι είχε αρχίσει και μ’ επηρέαζε πάρα πολύ ως προς το.. τι θέλω να κάνω. Δεν είναι τυχαίο το ότι.. όταν έφυγα άρχισα να κάνω πράγματα. Όταν ήμουνα στην Αθήνα, επειδή συνεργάστηκα με όλους αυτούς τους διάσημους ανθρώπους, δεν προλάβαινα. Ξυπνούσα το πρωί, πήγαινα στα στούντιο, ήμουνα όλη τη μέρα εκεί, το βράδυ πήγαινα στις συναυλίες και είχα καταντήσει να μην κοιμάμαι..
Επειδή λοιπόν θεωρώ τον εαυτό μου.. εραστή της μουσικής, θεωρώ δηλαδή πως είμαι.. ερασιτέχνης μουσικός, δεν άντεχα αυτή την κατάσταση. Τώρα, το πως συνεργάστηκα με όλους αυτούς, ούτε εγώ ο ίδιος το κατάλαβα. Ποτέ δεν έχω πάρει κανέναν τηλέφωνο. Ήρθε μόνο του.
Μαρία: Με τι κριτήρια διάλεξες την Ξάνθη για τόπο διαμονής σου;
Βαγγέλης: Είναι η σύζυγός μου από Ξάνθη και επειδή ερχόμουνα συχνά, μου άρεσε. Έχουμε κι’ ένα παιδί και ένοιωθα πως όλο αυτό το πράγμα που ζούσα στην Αθήνα, δεν ήθελα να το ζήσει το παιδί μου.
Εξ’ άλλου, είναι πολύ σημαντικό να θυσιάζουμε και ορισμένα πράγματα ιδιαίτερα για τα παιδιά μας.
Ήτανε βέβαια και το άλλο. Δεν είχα δεσμούς με την Αθήνα. Δεν γεννήθηκα εκεί, οι γονείς μου δεν έμεναν εκεί, και το σημαντικότερο.. μ’ αρέσει να τριγυρνάω.. Άλλαξα λοιπόν μονάχα τη βάση μου. Μα και όταν δούλευα στην Αθήνα, ήμουνα συνέχεια σε τραίνα, αεροπλάνα, πλοία.. οπότε δεν με πολυπείραξε που έφυγα.
Είναι και το άλλο. Σα να προέβλεψα όλη αυτή την κατάσταση που πρόκειται να συμβεί. Όλο αυτό το πράγμα με τα.. εντεχνάδικα και τα λοιπά είναι φούσκα και θα σκάσει κάποια στιγμή. Τόχω ζήσει και στη Θεσσαλονίκη, που έγινε πολλά χρόνια πιο πριν.
Μαρία: Ζούσες στη Θεσσαλονίκη. Ήσουνα και στην Κρατική ορχήστρα Θεσσαλονίκης για χρόνια νομίζω..
Βαγγέλης: Όχι πολλά χρόνια. Πιο πολύ πήγα για την εμπειρία. Όταν είδα όμως πως όλο αυτό δεν μου ταιριάζει, έφυγα. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα με την κλασσική μουσική. Απλά δε μου ταίριαζε εμένα. Με βρίσανε βέβαια οι οικείοι μου πάρα πολύ γιατί παραιτήθηκα από μόνιμη θέση. Μα εγώ δε θέλω μόνιμες θέσεις, κι’ ίσως γι’ αυτό φταίει το ότι γεννήθηκα στην Τσεχία. Δεν έχω τέτοια άγχη.
Άσε που νομίζω πως μας δημιουργήσανε ψεύτικη ανασφάλεια και ένα αίσθημα βολέματος. Επειδή διδάσκω παιδιά, ακούω δεκαοκτάχρονα και εικοσάχρονα να μιλάνε για σύνταξη και για βόλεμα. Όταν εγώ ήμουνα πιο μικρός, κοίταζα πως να διασκεδάσω.
Τα παιδιά βέβαια στην εποχή μας είναι όλα απογοητευμένα, δεν ξέρουν που να πάνε, τι να κάνουν, δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν πια. Έχουν γίνει παθητικά. Θα μου πεις.. και μείς που αντιδρούσαμε τι καταλάβαμε; Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και έχουμε γι’ αυτό ευθύνη.
Όταν τα παιδιά έχουν μεγαλώσει με τη λογική του βολέματος, με τη λογική του.. σπούδασε και μη σε νοιάζει.. κάπου θα βολευτείς, τι να κάνουνε.. Μιλούσα μ’ έναν πιτσιρίκο που μου είπε.. κάνω ιδιαίτερα όλο το καλοκαίρι για να δώσω του χρόνου.. Τον ρώτησα.. τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς σου.. και μου είπε.. μανάβης, αλλά δεν θέλει να συνεχίσω τη ζωή του.. Ωραία.. του είπα.. σπούδασε να γίνεις άνεργος..
Μαρία: Γι’ αυτό αδειάσανε τα χωριά μας...
Αλλά ας επιστρέψουμε στα.. της μουσικής. Το μπάσο, το διάλεξες γιατί ήταν εσωτερική σου ανάγκη ή υπάρχει κάποια ιστορία κρυμμένη στις χορδές του;
Μουσική: Βαγγέλης Κοντόπουλος
Στίχοι: Γιώργος Φραντζολας
Ενορχήστρωση: Βαγγέλης Κοντόπουλος
On The Road: Παρασκευάς Θεοδωράκης & Δημήτρης Χατζηδημητρίου
Ακης Κατσουπάκης: πλήκτρα
Αρης Χατζησταύρου: ακουστικές κιθάρες
Διονύσης Δερβιτσώτης: βιολί
Σπύρος Παναγιωτόπουλος: ντράμς
Βαγγέλης Κοντόπουλος: ηλεκτρικό μπάσο
Βαγγέλης: Κατά περίεργο τρόπο, μπάσο ήθελα να παίξω πάντα. Είναι και που μεγάλωσα και σε άλλη χώρα. Στην Ελλάδα το μπάσο είναι ένα όργανο, που το βάζουν οι τραγουδιστές στις δουλειές σους, χωρίς να ξέρουν ιδιαίτερα τι είναι και τι δουλειά κάνει. Στην ουσία δεν θέλουν να το ακούνε, οπότε δεν τους λείπει. Δεν το λέω προσβλητικά ως προς τους τραγουδιστές, αλλά έχουν μάθει να ακούνε μόνο τη φωνή τους και οι άλλοι είναι αυτοί που απλά τους.. συνοδεύουν.
Όποτε συνεργάστηκα με διάφορους ξένους καλλιτέχνες, μου λέγανε.. δυνάμωσε.. δεν ακούγεται ο ήχος.. ενώ εδώ είχα μάθει αλλιώς.. όταν είμαι με έναν Έλληνα τραγουδιστή, να ακούω μια τεράστια φωνή και τίποτα από πίσω. Ένας από τους λόγους που έφυγα ήταν κι’ αυτός.
Παράδειγμα.. όταν βλέπω τηλεόραση που και που, βλέπω σε εκπομπές μουσικές έναν τραγουδιστή και δέκα δυστυχισμένους μουσικούς από πίσω. Και το χειρότερο.. αυτή η κατάσταση είναι η επιλογή των τραγουδιστών. Κάποτε μου είπε ένας Τούρκος σε μια απ’ τις συναυλίες που έκανα στην Τουρκία..
«Εκεί στην Ελλάδα, είχα έρθει να παίξω σε διάφορες μουσικές εκπομπές κι’ αναρωτήθηκα γιατί οι μουσικοί φαίνονται τόσο δυστυχισμένοι..»
Εγώ βέβαια λέω πως έχουν λόγο γι’ αυτό. Υποφέρουν, δεν πληρώνονται καλά, κι’ αυτά που παίζουν τις περισσότερες φορές δεν είναι του γούστου τους. Όταν έπαιζα επαγγελματικά, ποτέ δεν το ήθελα αυτό. Πάντα ήθελα να το διασκεδάζω.
Είναι και το άλλο. Όταν μιλάμε για μουσική, μιλάμε για τραγούδια, δεν μιλάμε ποτέ για καθ’ εαυτή μουσική. Κι’ οι μουσικοί σ’ αυτή τη χώρα είναι σχεδόν ανύπαρχτοι. Εγώ έχω κυκλοφορήσει δυο ορχηστρικούς δίσκους, που πήραν τις καλύτερες κριτικές και δεν παρουσιάστηκαν πουθενά.
Μα η μουσική δεν είναι μόνο το τραγούδι. Στην Ελλάδα έχουμε εκπληκτικούς ορχηστρικούς δίσκους, ας πούμε του Αντώνη του Απέργη. Καταπληκτικός συνθέτης, που έχει κάνει και τραγούδια και δίσκους ορχηστρικούς.. Ο Μαγκλάρας.. έχει βγάλει πολύ καλούς ορχηστρικούς και άλλοι πολλοί συνθέτες αξιόλογοι, που οι δουλειές τους δεν παρουσιάζονται. Παρουσιάζονται μόνο soundtrack από ταινίες. Οι ορχηστρικοί δίσκοι όμως δεν είναι αυτό, είναι άλλο, που γι’ αυτό κανείς δεν ενδιαφέρεται. Κι’ αυτό το άλλο.. είναι γέννημα μεγάλης αγάπης, γιατί αυτοί που το βγάζουν, δεν το κάνουν για να κερδίσουν χρήματα. Το αντίθετο μάλιστα.. Χάνουν χρήματα.
Μαρία: Αυτά όμως πρέπει να λέγονται στις συνεντεύξεις, να γράφονται στα έντυπα, να τα ακούει και να τα διαβάζει ο κόσμος και όχι να λέγονται και να γράφονται μονάχα τα στημένα..
Βαγγέλης: Σωστά, αλλά δες τι έγινε τώρα και με μένα. Με πήραν τηλέφωνο από διάφορα μέρη για συνεντεύξεις και λοιπά, για τον δίσκο με τα τραγούδια που έβγαλα τώρα. Όταν έβγαλα τον ορχηστρικό μου δίσκο, γιατί δε με πήρε κανένας; Αισθάνομαι λοιπόν και λίγο πικραμένος γι’ αυτό.
Μαρία: Πόσους ορχηστρικούς δίσκους έχεις κάνει;
Βαγγέλης: Έχω κάνει δύο ορχηστρικούς. Και ο ένας μάλιστα που τιτλοφορείται life performance, είναι μια τρομερή πρωτοτυπία. Παίζω μόνος μου σ’ ένα μουσείο και είναι ζωντανά ηχογραφημένος. Είναι ένα μπάσο, αλλά με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο παρουσιασμένο με διάφορα εφέ και λοιπά. Αυτό νομίζω δεν έχει ξαναγίνει. Εν τω μεταξύ το αστείο είναι ότι και οι δύο αυτοί δίσκοι πούλησαν και πάρα πολύ.
Μαρία: Έχεις ανοίξει τα φτερά σου που λένε στο εξωτερικό;
Βαγγέλης: Για εκεί δεν έχω κάνει ακόμα προσπάθειες. Τώρα το προσπαθώ με ένα καινούργιο συγκρότημα, που λέγεται «Ανοιχτές θάλασσες». Έχουμε κάνει αρκετές συναυλίες μαζί και τώρα κάνουμε άνοιγμα προς το εξωτερικό. Ολοκληρώνουμε κι’ ένα δίσκο με διασκευές παραδοσιακών και λαϊκών τραγουδιών, αλλά με ένα ιδιαίτερο τρόπο δικό μας.
Αυτό το συγκρότημα το αποτελούν.. ένας κλασσικός κιθαρίστας.. ο Γιάννης Γιακουμάκης, μία εκπληκτική τραγουδίστρια.. η Ματίνα Μάστορα κι’ ένας καταπληκτικός.. κρουστός ο Δημήτρης Παναγούλιας. Οι δύο είναι από τη Ρόδο, ο ένας από τη Θεσσαλονίκη κι’ εγώ από Ξάνθη. Κάνουμε τρελές πρόβες στη Ρόδο και φυσικά περνάμε καλά.
Μαρία: Και όλο αυτό, πότε ολοκληρώνεται;
Βαγγέλης: Μόλις τελειώσαμε τις ηχογραφήσεις. Ο δίσκος ολοκληρώνεται σε καμιά δεκαπενταριά μέρες. Μετά για το πότε θα βγει.. θα δούμε.
Μαρία: Μετά θα συνεχίσετε με εμφανίσεις στο εξωτερικό;
Βαγγέλης: Μιλάμε με έναν μάνατζερ, κλείνουμε κάποιες συμφωνίες, και βλέπουμε, αφού λόγω του δίσκου σταματήσαμε τις εμφανίσεις. Αλλά και όταν κάναμε συναυλίες , ήταν μεγάλες συναυλίες.. στα νησιά, στη Θεσσαλονίκη.. Και το σπουδαίο ήταν, πως χωρίς καμιά διαφήμιση είχαμε και κόσμο.
Μαρία: Αθήνα έρχεστε καθόλου;
Βαγγέλης: Δεν έχουμε παίξει Αθήνα ποτέ. Ούτε εγώ έχω παίξει στην Αθήνα από τότε που έβγαλα τους δίσκους. Μάλλον δεν το προσπαθήσαμε ούτε με τα παιδιά, αλλά ούτε κι’ εγώ το προσπάθησα ποτέ. Από δω και μπρος πιστεύω ότι κάτι θα κάνω.
Μα και να θες να κάνεις κάτι, έχει καταντήσει απαγορευτικό οικονομικά πλέον. Δηλαδή, αυτό που μας κάνανε με την ανοχή μας, είναι φοβερό. Αν πάω εγώ τώρα σαν Βαγγέλης Κοντόπουλος στην Αθήνα να παίξω σε έναν μικρό χώρο.
Πρώτον.. θα πρέπει να κουβαλήσω όλα τα όργανα.
Δεύτερον.. αν πάω όπως είπαμε σε έναν μικρό χώρο με ποσοστό, θάχω πληρώσει 300 ευρώ, και θα πάρω 80;
Πριν τρία χρόνια έκανα κάποιες εμφανίσεις και πηγαινοερχόμουνα Αθήνα. Αυτά που κέρδιζα μου φτάνανε ίσα-ίσα για τη βενζίνη. Και το μαγαζί που παίζαμε ήταν πάντα γεμάτο. Φαντάσου να μην ήτανε. Είμαστε θύματα εκμετάλλευσης από τους μαγαζάτορες, που δεν έχουν καταλάβει πως για κάποια νέα παιδιά ή κάποιον σαν και μένα που δεν είναι αρκετά γνωστός στον πολύ κόσμο, δεν θάρθει κάποιος να δώσει 15 ή 20 ευρώ να πιει ένα ποτό. Κι’ αν έρθει, ο δημιουργός θα πάρει ποσοστό 5 ευρώ, κι’ απ’ το δεύτερο ποτό δεν θα πάρει τίποτα. Γι’ αυτό και τα περισσότερα μαγαζιά αρχίζουν και κλείνουν σιγά-σιγά.
Κάποτε είχαμε πάει σ’ ένα γνωστό μαγαζί, ένας Βούλγαρος, ένας Έλληνας κι’ εγώ και είχαμε μόνο 15 άτομα. Ήρθε λοιπόν η ιδιοκτήτρια και μας.. μάλωσε, γιατί λέει δεν φέραμε κόσμο. Και της λέω.. κοπέλα μου.. να πω στο Βούλγαρο τον τραγουδιστή να φέρει κόσμο απ’ τη Βουλγαρία, τη στιγμή που εσύ δεν έχεις κάνει απολύτως καμιά διαφήμιση; Εσείς δεν πρέπει να κάνετε κάτι επιτέλους;
Γι’ αυτό, αυτή τη στιγμή, οι περισσότεροι μουσικοί είναι άνεργοι. Μόνο αυτοί που παίζουν με κάποια σχήματα δουλεύουνε. Με λίγα λόγια.. η πολιτεία δεν κάνει τίποτα ούτε σ’ αυτόν τον τομέα. Ας πούμε στη Γαλλία, αν αποδείξεις ότι είσαι επαγγελματίας μουσικός, παίρνεις πολύ σοβαρές επιδοτήσεις απ’ το κράτος.
Κάποτε θυμάμαι.. πριν είκοσι χρόνια νομίζω.. είχαμε κάνει μια πορεία οι μουσικοί για τα δικαιώματά μας και ο κόσμος γύρω-γύρω μας κοίταζε πολύ παράξενα. Κρυφογελούσανε και λοιπά. Σου λέει.. τι κάνουν αυτοί.. τι ζητάνε.. Ο κόσμος νομίζει ότι διασκεδάζουμε μαζί τους. Δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που κάνουμε είναι πάρα πολύ σκληρή δουλειά.
Άσε που ένα πρόγραμμα θέλει σχεδόν ένα μήνα πρόβες, που είναι εφτάωρες και πολλές φορές οκτάωρες.. οι οποίες δεν πληρώνονται.
Απ’ την άλλη, καλή είναι κι’ αυτή η ανανέωση που έχει γίνει στο μουσικό χώρο. Βγαίνουν νέα παιδιά που φτιάχνουν συγκροτήματα και προσπαθούν να αναδειχτούν. Τώρα παίζω με ένα καινούργιο συγκρότημα τους «On the road”, που είναι πάρα πολύ καλοί. Πιστεύω λοιπόν πως ο τόπος αλλάζει.
Το πρόβλημα είναι πως υπήρχαν στα πράγματα κάποιοι άνθρωποι επί 30 χρόνια και δεν έβγαινε κανένας άλλος. Τώρα έχει αλλάξει αυτό γιατί δεν υπάρχουν πια λεφτά στη μέση. Αν υπήρχαν.. ίδια θάτανε όλα ακόμα.
Μαρία: Ας έρθουμε τώρα στον καινούργιο σου δίσκο. Για πες μου λίγα λόγια..
Βαγγέλης: Λοιπόν, αυτός ο δίσκος είναι μια προσπάθειά μου που με ταλαιπώρησε τρελά τέσσερα χρόνια. Τον χρηματοδότησα δε μόνος μου. Πηγαινοερχόμουνα Ξάνθη-Αθήνα πολύ καιρό.
Συνεργάστηκα σ’ αυτή τη δουλειά, στους στίχους με το Γιώργο το Φρατζολά, με τον οποίο γνωριστήκαμε εδώ, ξεκινήσαμε και κάναμε παρέα και όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα τραγούδια δεν είχα καταλάβει πως έγιναν. Ο Γιώργος Φρατζολάς είναι συνθέτης και στιχουργός και έχει κάνει δυο προσωπικούς δίσκους πολύ ωραίους. Στην παρέα πάνω λοιπόν, μου έβαζε τα δικά του, του έβαζα κι’ εγώ δικά μου μόνο σε μουσική, και μου έλεγε για μερικά.. αυτό εδώ θα μου το δώσεις να το πάρω.. και του έλεγα πάρτο. Νόμιζα πως ήθελε να τόχει επειδή του άρεσε. Μετά από λίγο καιρό μου έφερε τους πρώτους στίχους.. και ενθουσιάστηκα. Ξεχωριστοί στίχοι που κρύβουν.. ανάταση. Δεν είναι μίζεροι. Έτσι, ξεκινήσαμε και τα δουλεύαμε μαζί. Συζητούσαμε, του έλεγα ιστορίες από τη ζωή μου και είχε μπει.. μέσα μου. Είχε οικειοποιηθεί την ψυχοσύνθεσή μου.. Είχα κι’ εγώ κάποιες ιδέες, γιατί κάποιοι στίχοι είναι και δικοί μου. Του έδινα λοιπόν σενάρια και αυτός τα δούλευε. Ας πούμε.. στο ..ΆΝΕΜΕ ΠΑΡΕ ΜΕ.. το πρώτο τετράστιχο είναι δικό μου, αλλά δεν μπορούσα να το συνεχίσω και το συνέχισε ο Γιώργος.
Πριν να συνεργαστώ με το Γιώργο βέβαια, είχα κάνα δυό κομμάτια έτοιμα. Το ένα ήταν σε ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη και το άλλο σε στίχους δικούς μου που τιτλοφορείται .. ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ..
Πριν χρόνια έπαιζα με το Θηβαίο, είχε ακούσει κάποια δικά μου πράγματα και λέγαμε να τα φτιάξουμε κάποτε. Μετά χαθήκαμε, γιατί εγώ είχα τους δικούς μου ρυθμούς, που είναι τελείως.. αλλού. Μόλις όμως συναντήθηκα και συνεργάστηκα με τον Φρατζολά, αυτό άρχισε να παίρνει μια μορφή. Τα άκουσε λοιπόν ο Χρήστος ο Θηβαίος, του άρεσαν πολύ και ξεκινήσαμε να.. φτιάχνουμε το όλον θέμα. Από κει και πέρα, ζήτησα και τη βοήθεια του Αλκίνοου Ιωαννίδη, του Μάκη του Σεβίλογλου, της Μαρίας της Λούκα, των.. On the road... και ολοκληρώσαμε το δίσκο. Προσφέρθηκε και ο Άγγελος ο Σφακιανάκης που με βοήθησε πολύ.
Θα αναφέρω επίσης και τους μουσικούς, που τους χρωστάω πολλά στους δύο δίσκους που έχω κάνει.
Είναι .. οι.. Διονύσης Δερβιτσώτης, Άκης Κατσουπάκης, Παύλος Συνοδινός, Βαγγέλης Καρύπης, Σπύρος Παναγιωτόπουλος, Χρήστος Πολύδωρος, Σωτήρης Λεμονίδης, Πάρις Περυσινάκης, Άρης Χατζησταύρου, Δημήτρης Μπαρμπαγάλας, Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος, Μιχάλης Καπηλίδης, Κατερίνα Ζβράγκα, Τάκης Φαραζής, Στέφανος Λογοθέτης, Φώτης Σιώτος..
Χρωστάω επίσης τεράστια ευγνωμοσύνη στη γυναίκα μου και το παιδί μου, που με στηρίξανε όλον αυτό τον καιρό.
Και ξαναγυρίζω στους μουσικούς, που παίξανε.. αλλιώς κι’ όχι ψυχαναγκαστικά όπως παίζουν και.. παίζουμε συνήθως και σπάνε τα νεύρα μας.. Οι άνθρωποι ήρθαν με όλη τους την αγάπη να συνεργαστούμε, γιατί εγώ χρήματα δεν είχα. Βασίστηκα στην προσωπική τρέλα. Όλοι αυτοί λοιπόν, έχουν προσωπικές πολύ ωραίες δουλειές. Έχουμε συνηθίσει να λέμε.. οι μουσικοί μου.. κι’ αυτό είναι λίγο υποτιμητικό, γιατί οι μουσικοί δεν είναι κάτι πιο κάτω από σένα.. Οι πιο πολλοί είναι πολύ πιο πάνω από μας. Σε πολλούς δίσκους που έχω παίξει, αν δεν παίζανε όλοι αυτοί οι σπουδαίοι μουσικοί, αυτοί οι δίσκοι δεν θ’ ακουγόντουσαν. Έχουν δώσει τρελές λύσεις σε δισκογραφικές δουλειές. Επίσης πιστεύω πως άμα είναι να γίνει κάτι.. θα γίνει.
Θα σου πω κάτι πολύ αστείο.. Εγώ πάντα έγραφα, χωρίς να μου περνάει απ’ το μυαλό ποτέ να εκδώσω αυτά που έγραφα. Απλά με κάλυπτε το γεγονός ότι ήμουνα μουσικός, το ότι έπαιζα με διάφορα μουσικά σχήματα τα.. πιο περίεργα πράγματα. Έπαιζα και κάποια δικά μου, αλλά δεν μ’ ενδιέφερε να τα εκδώσω.
Σε κάποια φάση λοιπόν διάβασα ένα κείμενο για το Χατζιδάκη και με επηρέασε πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, αλλά έλεγε ότι.. αν δεν ήμουνα καλλιτέχνης, θα ήμουνα ο τέλειος τυχοδιώχτης. Ε.. λοιπόν αυτό ήταν.. Λες και μου άνοιξε ένα παράθυρο. Και γιατί; Γιατί εγώ πάντα έλεγα πως αν κάνω κάτι, πρέπει να γίνει κάτω απ’ τις τέλειες συνθήκες, γι’ αυτό και δεν έκανα τίποτα. Μετά απ’ αυτό που διάβασα λοιπόν, αποφάσισα να βουτήξω σ’ αυτή τη θάλασσα, και φυσικά να παλέψω.
Μαρία: Για τα ραδιόφωνα της.. λίστας τι έχεις να πεις;
Βαγγέλης: Ναι.. όπως το λες είναι. Ραδιόφωνα της λίστας. Αλλά εγώ σε ρωτάω.. Εμείς, γιατί να μην μπούμε σ’ αυτή τη λίστα; Για παράδειγμα, εγώ έχω κάνει τώρα έναν δίσκο κι’ έχω ξοδευτεί τρελά. Δυστυχώς όμως ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται πως όλο αυτό κάποιοι το πληρώνουν. Νομίζει πως κάνει επανάσταση αν κατεβάσει ένα τραγούδι απ’ το διαδίκτυο. Και λέω τώρα εγώ.. αν του αρέσει, ας το κατεβάσει. Ας αγοράσει όμως και το δίσκο, που κάνει 15 ευρώ.. δηλαδή τρεις καφέδες. Αν λοιπόν του.. αρέσουμε, είναι καλό να μας στηρίζει, γιατί αν δεν μας στηρίξει, πώς θα βγάλω εγώ ή ο άλλος καινούργιο δίσκο;
Βέβαια, κάποιοι που γίναν διάσημοι, δεν έχουν πληρώσει ποτέ τίποτα. Αντίθετα.. έχουν εισπράξει πολλά χρήματα. Εγώ δεν ήθελα να μπω στο παιχνίδι των εταιριών, ούτε και με θέλανε δηλαδή. Τώρα, με παίρνουν τηλέφωνο και μου λένε.. τι ωραίος δίσκος.. Μα είναι ωραίος δίσκος, γιατί έκανα ότι ήθελα. Αν είχα παραγωγούς από πάνω μου, δεν θα έβγαινε ούτε ένα τραγούδι. Ευτυχώς, βρέθηκε κι’ ο Άγγελος ο Σφακιανάκης, που όχι μόνο δεν με απέτρεψε αλλά με βοήθησε κιόλας. Ερχόταν, έβλεπε τι κάνω, και χαιρότανε..
Να σου πω και κάτι περίεργο.. Στο τραγούδι «Το τραίνο» ο Θηβαίος κάνει όλα αυτά τα φωνητικά, και είπα στο Σφακιανάκη.. άκου.. επειδή εγώ είμαι λίγο υπερβολικός, βάλε μου όρια.. πες μου.. μέχρι που. Μου έδωσε λοιπόν ιδέες που ξεπέρασαν τη δική μου υπερβολή και του είπα.. καλά βρε παιδάκι μου.. εγώ σε συμβουλευόμουνα για να μην περάσω το μέτρο, μα εσύ με ξεπέρασες με τις ιδέες σου.
Μαρία: Μα υπάρχει καλύτερο πράγμα Βαγγέλη μου, από έναν παραγωγό που δεν βάζει όρια και τρικλοποδιές;
Βαγγέλης: Βέβαια είναι το καλύτερο..
Μαρία: Να σε ρωτήσω κάτι παρεμφερές. Υπάρχουν στην εποχή μας δισκογραφικές με την παλιά έννοια των δισκογραφικών;
Βαγγέλης: Πως δεν υπάρχουν. Το θέμα είναι τι κάνουν και τι πουλάνε. Τώρα δεν πληρώνουν τις παραγωγές. Σε κάποιους ίσως πιο παλιούς, τις πλήρωσαν, αλλά από δω και μπρος πιστεύω πως θα σταματήσει αυτό. Δεν θα πληρώνουν πια τις παραγωγές σε κανέναν.
Μαρία: Για πες μου τη γνώμη σου για το διαδίκτυο.. Τι καλό και τι κακό έχει κάνει;
Βαγγέλης: Νομίζω ότι το διαδίκτυο είναι μια καλή εξέλιξη. Ως προς τα τραγούδια και γενικά τη δημιουργία στη μουσική, υπήρξε άκρως διαφημιστικό και άκρως καταστρεπτικό. Και το δεύτερο σκέλος, συνέβη ειδικά στην Ελλάδα, κι’ αυτό λόγω παιδείας. Στο εξωτερικό αρχίζει απ’ τα σχολεία η ενημέρωση ότι το κατέβασμα από το διαδίκτυο είναι παράνομο. Εδώ, τα πράγματα είναι ανεξέλεγκτα.
Ας πούμε.. τώρα εγώ έχω αναλάβει την παραγωγή σε κάποια παιδιά 17-18 χρονών. Βγάζουνε δισκάκια και το χαίρομαι κι’ εγώ. Όταν λοιπόν ήρθαν και με βρήκαν, τους έλεγα για τους δίσκους και με ρώτησαν.. μα, υπάρχουν οι δίσκοι ακόμα; Εμείς δεν έχουμε αγοράσει ποτέ.
Και τους λέω.. τώρα που ήρθατε, και πρέπει να πληρώσετε το στούντιο, θα καταλάβετε . Τους ρωτάω λοιπόν στο τέλος της παραγωγής.. τώρα καταλάβατε; Και μου απαντάνε.. Αν καταλάβαμε.. παρακαταλάβαμε.. και τώρα λέμε στους φίλους μας.. γιατί το κατεβάσατε τσάμπα αυτό;
Γι’ αυτό λέω πως είναι θέμα παιδείας. Τα παιδιά δεν ξέρουν τι κάνουν όταν κατεβάζουν διάφορα απ’ το διαδίκτυο. Αν τους τόχανε διδάξει όμως, φυσικά και θα το ξέρανε και θα το σεβόντουσαν.
Ας έρθουμε τώρα στην άλλη πλευρά του διαδικτύου.. τη φωτεινή ας πούμε. Δίνει την ευκαιρία σε καινούργιους δημιουργούς, κι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό. Όμως, υπάρχουν πολλοί που είναι σε φάση ερασιτεχνισμού και αναπτύσσουν λανθασμένη εικόνα για τον εαυτό τους. Η τέχνη δεν είναι το να βγάλεις πέντε φωτογραφίες, να τις βάλεις στο προφίλ σου, και να διαφημίζεις κάποια τραγούδια ή κάποιες μουσικές, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι αδιάφορες και αυτοί που τις βγάζουν, έχουν και την απαίτηση να συμμετάσχεις και να τους ακούς. Σ’ αυτή την περίπτωση το διαδίκτυο κάνει κακό.
Αυτοί αργότερα μπορεί να γίνουν βέβαια κάποτε σπουδαίοι δημιουργοί. Τώρα όμως είναι στη φάση του ακροατή, αλλά η ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους είναι πως από τώρα είναι σπουδαίοι δημιουργοί κι’ αυτό είναι λάθος νομίζω και δεν το καταλαβαίνουν. Μου στέλνουν πράγματα στο facebook και εκπλήσσομαι. Όλοι κάνουνε την τέλεια φωτογράφιση, κι’ εγώ σαν καλλιτέχνης που είμαι στο χώρο 35 χρόνια, έχω μόνο τέσσερις φωτογραφίες, που αυτές βλέπεις παντού. Και μάλιστα απ’ τις τέσσερις, οι δύο είναι απ’ το κινητό. Όπως και στο εξώφυλλο του δίσκου μου, που έχω βάλει μια φωτογραφία του τύπου.. πάμε να βγούμε.
Βλέπω λοιπόν τέλειες φωτογραφίες, ειδικά στις κοπελίτσες και μετά ακούω τις μουσικές και τα τραγούδια τους και είναι σε ένα στάδιο.. πριν απ’ τον ερασιτεχνισμό. Κι’ έχουν και απαιτήσεις κιόλας μέσω του διαδικτύου. Αλλά το να προσέχουν το περιτύλιγμα κι’ όχι το περιεχόμενο, κάποιος τους το έμαθε.
Συμπέρασμα.. Επειδή στην Ελλάδα είμαστε σαν λαός πολύ επικοινωνιακοί, το τι βλέπεις δε λέγεται. Το κάθε κοριτσάκι έχει 5.000 φίλους στο facebook. Έχω κάποιες επαφές με Τσεχία και όλοι οι φίλοι και οι φίλες μου έχουν 25- 30 φίλους.. και η ανιψιά μου εδώ, που είναι 17 χρονών έχει 3.000.
Όλα αυτά δεν τα λέω για κακό, αλλά βλέπω πως αυτοί που έχουν πραγματικά να πουν και να δείξουν πέντε πράγματα είναι πιο σεμνοί.
Μαρία: Ας πάμε τώρα στα... φλέγοντα καθημερινά. Ποια είναι η γνώμη σου για το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο στην Ελλάδα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τον τελευταίο καιρό;
Βαγγέλης: Πιστεύω πως επικροτήσαμε τους απατεώνες, τους θαυμάσαμε, τους αποδεχτήκαμε και τώρα την.. πληρώνουμε. Δεν υπάρχει πολιτική υγεία σ’ αυτή τη χώρα.
Χθες με βρήκε ένας και μου λέει.. ψάχνω για δουλειά.. κι’ ο διπλανός μου με συμβουλεύει.. πήγαινε να βρεις τον τάδε βουλευτή.. Και όλα αυτά το 2011.
Με όποιον μιλάω.. μου λέει.. θέλω να δείρω τον βουλευτή της περιφέρειάς μου. Πιστεύω λοιπόν, χωρίς να θέλω να φανώ λαϊκιστής ή βίαιος πως σιγά-σιγά απ’ τα λόγια, θα περάσει στην πράξη.
Μαρία: Νομίζεις πως θα προχωρούμε έτσι.. γκαζωμένοι προς το γκρεμό ή κάπου βλέπεις να αχνοφέγγει κάποια ελπίδα ανάκαμψης;
Βαγγέλης: Ελπίδα ανάκαμψης; Θα δούμε... Υπάρχει μια φήμη, εδώ και πολλά χρόνια, την οποία βγάλανε οι των.. κομμάτων που κυβερνούσαν κατά καιρούς, πως όλοι εκτός απ’ αυτούς είναι άχρηστοι. Εγώ νομίζω λοιπόν ότι αφού δοκιμάσαμε τους.. χρήσιμους, καλό είναι να δοκιμάσουμε και τους.. άχρηστους..
Ας ψηφίσουμε τα μικρά κόμματα. Η αποχή δεν είναι λύση. Έτσι, νομιμοποιούμε όλα αυτά τα κόμματα που αυτή τη στιγμή μας καταστρέφουν. Άσε που το πολιτικό μας σύστημα ήταν πάντα κομματικοποιημένο σε όλα, κι’ αυτό το βλέπω και στην Ξάνθη, στον μικρό δήμο που ζω. Μιλάμε, και μιλάνε όλοι πολιτικά, ενώ έπρεπε να μιλάνε για το δήμο και μόνο.
Δεν μπορείς να φανταστείς για τι ανθρώπους πρόκειται. Για να κερδίσουν τις εκλογές, μοίραζαν σουβλάκια, βενζίνη. Άσε που κλείσανε το κολυμβητήριο για 30.000 ευρώ πετρέλαια, αλλά φτιάξανε στο καρναβάλι μία μάσκα αξίας 50.000 ευρώ, για να μπουν στο βιβλίο Γκίνες. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε γίνεται η.. σπατάλη!! Για ποιες περικοπές λένε λοιπόν. Εγώ δεν σκοπεύω να πληρώσω απολύτως τίποτα. Δεν σκοπεύω και δεν έχω κιόλας να πληρώσω. Όσο για την πτώχευση, εγώ προσωπικά, δεν τη φοβάμαι. Τώρα δεν έχω τίποτα. Μετά την πτώχευση, το πολύ-πολύ να έχω λίγο πιο.. τίποτα.
Ας αλλάξουμε όμως θέμα.. Να πω κάτι για τις συνεντεύξεις που δίνω κατά καιρούς;
Μαρία: Βεβαίως.. σ’ ακούω..
Βαγγέλης: Μου στέλνουν λοιπόν από διάφορα έντυπα διαδικτυακά ή μη, δυό -τρεις ερωτήσεις και μου λένε.. γράψε. Εμένα αυτό δε μ’ αρέσει. Εμένα μ’ αρέσει να κουβεντιάζω με το δημοσιογράφο. Μ’ αρέσει να βλέπω και την άλλη οπτική γωνία. Να υπάρχει επαφή. Οι δημοσιογράφοι έχουν μάθει να μην παίρνουν μέρος σε τίποτα. Με πήραν τηλέφωνο από ένα μεγάλο περιοδικό και μου είπαν το εξής καταπληκτικό..
«Θέλουμε να σου πάρουμε μια συνέντευξη, αλλά εκτός απ’ τις απαντήσεις, πρέπει να γράψεις και τις ερωτήσεις, γιατί δεν προλαβαίνουμε. Μα εμένα δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Εμένα η δουλειά μου είναι να σκαρώνω μουσικές και τραγούδια.
Είναι και το άλλο βέβαια. Εμείς που δεν είμαστε και τόσο γνωστοί, είναι σα να παρακαλάμε για συνέντευξη, για να διαφημιστεί η δουλειά μας. Άσε δε το άλλο. Γιατί μ’ αυτή τη δουλειά που την κάναμε τόσοι άνθρωποι, όλοι, μόνο από μένα έχουν πάρει συνέντευξη; Απ’ τον Φρατζολά έχουν πάρει μία ή δύο, αν δεν κάνω λάθος. Αυτός βέβαια δεν θέλει, αλλά εγώ του λέω.. γιατί.. αφού είσαι σπουδαίος δημιουργός. Τώρα δε, ετοιμάζουμε και μιά άλλη δουλειά μαζί. Πάνω σε δικά του τραγούδια, θα του κάνω εγώ ενορχήστρωση.
Αυτός ο δίσκος λοιπόν έχει περάσει από μύρια κύματα για να βγει και να υπάρξει. Έχει γίνει με αίμα. Εγώ είμαι 48 χρονών και δεν ξέρω τι θα κάνω στη ζωή μου. Ξέρω όμως πως ξόδεψα ότι λεφτά έχω βγάλει σε 30 χρόνια δουλειάς και πολλά παραπάνω και τα στέρησα απ’ την οικογένειά μου. Ας το καταλάβαινε λοιπόν αυτό ο κόσμος και ας μας στήριζε λιγάκι. Δε ζητάμε ελεημοσύνη. Ζητάμε.. αυτοί που τους αρέσει, να το αγοράσουν.
Οι εταιρείες ξέρεις πως ρίξανε τις τιμές των C.D; Τις ρίξανε μη πληρώνοντας γι’ αυτά. Εμένα ο δίσκος μου κάνει 15 ευρώ. Δεν έχει βάλει όμως λεφτά η εταιρεία και έτσι ρίχνει την τιμή του. Αυτά που έχει πληρώσει είναι φτηνοπαραγωγές, αλλά θα τα έχει πάλι στα 20 ευρώ. Δηλαδή, το κόστος έπεσε, απλά επειδή εμείς πληρώσαμε;
Μαρία: Αυτό που γίνεται με τις εφημερίδες και τα C.D που πουλιούνται μαζί, πως σου φαίνεται;
Βαγγέλης: Ελεεινό!! Σ’ ένα πράγμα μόνο συμφωνώ με τις εφημερίδες. Τους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει πριν από 20 και 30 χρόνια, που έχουν κάνει τον κύκλο τους, και δεν πρόκειται να τους βρει κανείς σε δισκοπωλεία, είναι καλό να τους βάζουνε, για να τους παίρνουν, να τους μαθαίνουν οι καινούργιοι και να τους ξαναθυμούνται οι παλιοί. Όταν βγάλει όμως ένας καινούργιος καλλιτέχνης ή καλλιτέχνιδα έναν καινούργιο δίσκο, πουλιέται 20 ευρώ και σε μισό χρόνο έχει πάει με 5 ευρώ σε εφημερίδα. Αυτό αν γίνεται συνέχεια, ποιος να εμπιστευτεί μετά αυτόν τον καλλιτέχνη; Δηλαδή, ο δικός μου ο δίσκος που βγήκε τώρα, αν πάει σε μισό χρόνο σε μια εφημερίδα, ο ακροατής μου, θα περιμένει μισό χρόνο και θα το αγοράσει με την εφημερίδα με 5 ευρώ.
Είναι και το άλλο όμως. Έναν άγνωστο καλλιτέχνη, που θα κάνει μια καταπληκτική δουλειά, θα τον βάλουν σε εφημερίδα; Βεβαίως όχι. Άρα, έτσι, πάλι ρατσιστικά δεν λειτουργούν;
Μαρία: Το κάνουν επειδή νομίζουν πως με ενός γνωστού καλλιτέχνη το δίσκο στην εφημερίδα, το έντυπό τους θα γίνει ανάρπαστο..
Βαγγέλης: Μπορεί, αλλά σιγά-σιγά ούτε κι’ αυτό δεν θα γίνεται. Ο κόσμος έχει μπουχτίσει πια και το είδος έχει ευτελιστεί. Δεν υπάρχει πια η αγάπη προς το δίσκο. Τώρα ας πούμε εμένα με ρωτάνε.. «Θα παίξετε ζωντανά το δίσκο σας;» Εγώ θέλω να το κάνω, αλλά ποιος θα με στηρίξει; Για να κάνω κάποια παρουσίαση, το κόστος είναι τεράστιο. Θα προσπαθήσω να κάνω.. αν μπορέσω..
Πιστεύω όμως πως αν είναι κάτι καλό θα ακουστεί..
Μαρία: Και μια τελευταία ερώτηση κρίσεως που την κάνω σε όλους Βαγγέλη.
Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι.. που θάθελες να πας, στο παρελθόν στο μέλλον ή κάπου αλλού;
Βαγγέλης: Επειδή έχω μεγάλη προσκόλληση στο παρελθόν, γιατί ξεριζώθηκα από έναν τόπο, θα σου έλεγα στο παρελθόν, αλλά μάλλον αν μου χάριζαν μια τέτοια μηχανή, θα την κατέστρεφα, γιατί μ’ αρέσει να ζω στο παρόν. Σαν επισκέπτης όμως θα πήγαινα παντού. Έτσι κι’ αλλιώς.. εγκεφαλικά ποτέ δεν είμαι εδώ.. είμαι παντού.
Μαρία: Ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη. Χάρηκα πολύ την κουβέντα μας, που σίγουρα ήταν.. εφ’ όλης της ύλης.. Σου εύχομαι το καλύτερο και για τον καινούργιο σου δίσκο και γενικά στη ζωή σου...
