Πάρις Περυσινάκης - Συνέντευξη

“Μεγάλωσε στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα κοντά στον Κώστα Μουντάκη και σε ηλικία οκτώ χρονών μπήκε στο μεγάλο σχολείο του κρητικού γλεντιού. Ταξίδεψε με τη λύρα του στην Αθήνα όπου παρακολούθησε μαθήματα αρμονίας.

Μετρά έξι προσωπικούς δίσκους και πληθώρα συμμετοχών στην ευρύτερη ελληνική και ethnic δισκογραφία.  Σήμερα  μας μιλά για την μέχρι τώρα πορεία του αλλά και για την “Εμινέ”, ένα ολοκληρωμένο μουσικοποιητικό πόνημα, ένα έργο ζωής που αργά αλλά σταθερά βρίσκει τη θέση του στο πανόραμα της σύγχρονης ελληνικής δισκογραφίας”.

 Αγγελίνα: Πάρι  καλωσόρισες. Θα ξεκινήσω με μια μάλλον αδαή ερώτηση που όμως με έχει απασχολήσει  αρκετά από τότε που άρχισα να μελετάω  την Κρητική μουσική παράδοση.  Πώς επιλέγει ένα παιδί στην Κρήτη να μελετήσει λύρα, λαούτο, μαντολίνο ή κάποιο άλλο μουσικό όργανο; Έχει να κάνει αυτή η επιλογή με κάποια οικογενειακή παράδοση; Είναι θέμα τύχης; Τί συνέβη στη δική σου περίπτωση;

Πάρις: Καλώς εσμίξαμε, σε ευχαριστώ για την πρόσκληση. Η Κρήτη είναι ένας τόπος που σπάνια ακούς να τραγουδούν παράτονα ή χωρίς ρυθμό.  Κάθε χωριό έχει το λυράρη του ή το βιολιστή του, τους συνοδούς μουσικούς (λαούτο, κιθάρα, μαντολίνο, τουμπάκι κλπ) και συνεχώς κάνει γλέντια, καντάδες, παρέες. Έτσι είναι εύκολο να αποφασίσει κάποιος να ασχοληθεί με τη μουσική. Η δική μου οικογένεια δεν έχει κανένα μουσικό να επιδείξει όμως όλοι τραγουδούν και χορεύουν άψογα. Η επιλογή του οργάνου τώρα έχει να κάνει και με πρακτικά πράγματα. Ένα παιδί 5-8 χρονών δε μπορεί να κρατήσει καν το λαούτο λόγω όγκου και βάρους. Αναγκαστικά θα ξεκινήσει από μαντολίνο, λύρα ή βιολί. Εγώ ξεκίνησα με λύρα και μαντολίνο. Το λαούτο το έπιασα αργότερα που είχα μεγαλώσει...

  Αγγελίνα: Ποιά  στοιχεία της μουσικής παράδοσης  της Κρήτης θα έλεγες ότι χαρακτηρίζουν περισσότερο  τα τραγούδια σου και την προσωπικότητά σου ως συνθέτη και μουσικό;

 Πάρις: Είμαι από  τον Άγιο Νικόλαο, την ανατολική  μεριά της Κρήτης. Μεγάλωσα ακούγωντας περισσότερο βιολί και κιθάρα παρά λύρα, λαούτο και μπουλγαρί. Έτσι είμαι επηρεασμένος από τον belcanto τρόπο, το γλυκό δηλαδή, τον απαλό. Συνήθως ματζόρε, δηλαδή χαρούμενες μελωδίες. Είναι επόμενο, λοιπόν, να έχω τέτοια χαρακτηριστικά στη μουσική μου, χωρίς αυτό να αποκλείει το δυναμικό, επαναστατικό και χορευτικό χαρακτήρα της ευρύτερης μουσικής παράδοσης του νησιού μου.

 Αγγελίνα: Θα  ήθελα να μας μιλήσεις για τις  σπουδαιότερες κατ'εσέ συνεργασίες  που έχεις κάνει μέχρι τώρα είτε ως μουσικός, είτε ως συνθέτης ακόμα  και ως ενορχηστρωτής.

 Πάρις: Η διαδρομή μου στα μουσικά δρώμενα περιλαμβάνει πολλές σοβαρές προσωπικότητες του χώρου (Ψαραντώνη, Χρήστο Νικολόπουλο, Σωκράτη Μάλαμα, Χρήστο Θηβαίο κ.α.). Δύο όμως μπορώ να πω ότι είναι οι σημαντικότεροι συνοδοιπόροι μου:  Ο Βασίλης Σκουλάς και ο Παντελής Θαλασσινός.
Με το Βασίλη Σκουλά παίζω από το 1993! Πολλά βράδια σε μαγαζιά, πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και επίσης δισκογραφική συνεργασία άφθονη...
Με τον  Παντελή είμαστε μαζί περίπου 10 χρόνια τώρα, σε χειμερινά μαγαζιά και  καλοκαιρινές συναυλίες. Πολύτιμος  τραγουδοποιός και εξαιρετικός τραγουδιστής, ακριβός φίλος και συνεργάτης. Έχει τραγουδήσει 6 τραγούδια** μου και έχω συμμετάσχει σαν μουσικός και ενορχηστρωτής σχεδόν σε όλους τους δίσκους του από το 1999 μέχρι σήμερα. 
 Σαν ενορχηστρωτής  τώρα πολύτιμη θεωρώ και την ενορχήστρωση του άλμπουμ “Άσπρο Μαντήλι Ανέμιζε” του Μάριου Τόκα στην οποία είχα την τύχη να γνωρίσω αυτόν τον εξαιρετικό άνθρωπο και συνθέτη.
 Έχω συνεργαστεί  με το Μήτσο και το Βασίλη Σταυρακάκη στο άλμπουμ “Τ’ Άστρη του Ουρανού”. Επίσης με το Νικηφόρο Αεράκη πρόσφατα στο “Καιρό Γυρεύγω να Φυσά”. Σαν συνθέτης πιστεύω ότι το σημαντικότερο έργο μου είναι η “ΕΜΙΝΕ”, ένα κρητικό έπος ερωτικού περιεχομένου του Γιώργη Καράτζη, που είχα την τύχη να μελωποιήσω πριν από 3 χρόνια. Εκεί συνυπάρχουν όλες οι επιρροές και τα ακούσματά μου, εκεί μπορώ να πω ότι νιώθω πιο ολοκληρωμένος συνθετικά αλλά και μουσικά-παιχτικά.
 Σημαντική συνεργασία μου επίσης αυτή με την  ομάδα χορού ΔΑΓΙΠΟΛΗ. Η μεικτή αυτή ομάδα αποτελείται από άτομα με κινητικά προβλήματα και μη. Εγώ παίζω λύρα, ο Κώστας Λειβαδάς πιάνο, σε μια παράσταση με πρωτότυπες δικές μας μουσικές.

  Αγγελίνα: Διαβάζω στο βιογραφικό σου ότι έχεις  διδάξει στο ΤΕΙ Λαϊκής & Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα και ότι σήμερα παραδίδεις μαθήματα κρητική λύρας, κρητικού λαούτου και μαντολίνου στο Εθνικό Ωδείο και το Ωδείο  Αθηνών. Πέραν από ένα σημαντικό μέσο βιοπορισμού, τί άλλο σου προσφέρει η διδασκαλία;

 Πάρις: Κατ’ αρχήν  η διδασκαλία σε κρατάει  σε διαρκή επαφή με το όργανο. Προκειμένου  να δείξεις ένα δαχτυλισμό ή ένα  «κόλπο» θα χρειαστεί να το βάλεις κάτω, να το ψάξεις καλά, να το αναλύσεις  και να το κάνεις κτήμα σου. Γίνεσαι θα έλεγα ένας «επιστήμονας» στο όργανο, με τα απαραίτητα πειράματα, τις δοκιμές και τα συμπεράσματά σου. Το πιο πολύτιμο που σου προσφέρει όμως η διδασκαλία είναι η επικοινωνία... συζητάς με τους μαθητές, ακούς τις ανησυχίες τους, μαθαίνεις τους προβληματισμούς τους. Κάθε μαθητής μπορεί να είναι ωφέλιμος ή επικίνδυνος σε μια ζωντανή παραδοσιακή μουσική όπως η κρητική. Χρέος σου λοιπόν να τον προστατέψεις. Αυτό που κατέχεις οφείλεις να το παραδώσεις όσο γίνεται πιο καθαρό και ανόθευτο, χωρίς να αποκλείεις την προσωπική επέμβαση – δημιουργία του καθενός, αρκεί βέβαια να είναι μέσα στα όρια της ισορροπίας. Πολλές φορές μιλάμε για το στίχο, ας πούμε, και παρατηρούμε λέξεις ή νοήματα, διαφορές και ομοιότητες κλπ. Η αισθητική της κρητικής μουσικής κατά μεγάλο ποσοστό στηρίζεται στο στίχο. Τέλος, αυτό που λέω πάντα: αν θες να μάθεις σωστά την κρητική μουσική πρέπει να πιεις κρητικό νερό και να αναπνεύσεις κρητικό αέρα. Δεν αρκεί μόνο η μελέτη στο διαμέρισμά σου, στην Αθήνα, ούτε ο δάσκαλος, όσο καλός κι αν είναι.

  Αγγελίνα: Μιας  και μιλάμε για Ωδεία θα ήθελα  να μας εξηγήσεις τί ήταν αυτό που  σε ώθησε, σε νεαρή ηλικία, να εγκαταλείψεις  την Κρήτη και το προσοδοφόρο  επάγγελμα του λυράρη για να εγκατασταθείς  στην Αθήνα και να κάνεις σπουδές ανώτερων θεωρητικών & σύνθεσης.

 Πάρις: Αυτό που  με έφερε στην Αθήνα είναι κυρίως η ευρύτερη ανησυχία μου για τη μουσική. Νεαρός ήδη, είχα αρχίσει να ασχολούμαι και με άλλα είδη ελληνικής  μουσικής, το ρεμπέτικο και το σμυρναίικο. Έτσι ήρθα στην Αθήνα και γνωρίστηκα με τη σκηνή του «έντεχνου» (δε μου αρέσει καθόλου ο όρος αλλά τον χρησιμοποιώ για λόγους συμβατότητας), τη σκηνή του «έθνικ» και τη σκηνή του λαϊκού τραγουδιού. Επίσης μου δόθηκε η ευκαιρία να γράψω μουσική για θέατρο, σινεμά, για ειδικές παραστάσεις. Όλα αυτά στην επαρχία είναι δύσκολο να προκύψουν. Με  αφορμή τα ανώτερα θεωρητικά που έκανα στο Εθνικό Ωδείο, ήρθα στην Αθήνα και παρέμεινα.  

  Αγγελίνα: Αν  έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ σύνθεσης, ενορχήστρωσης, διδασκαλίας και  ζωντανών εμφανίσεων τί θα επέλεγες και γιατί;

 Πάρις: Δε μπορώ  να ξεχωρίσω κάτι από όλα αυτά που  κάνω. Είναι όλα μέρος του εαυτού μου και τα χρειάζομαι εξίσου. Αν όμως έπρεπε να διαλέξω, σίγουρα θα διάλεγα τη σύνθεση και τη ζωντανή  εμφάνιση. Πιστεύω ότι όποιος έχει τη δυνατότητα να παράγει τέχνη, είναι αυτόματα και υποχρεωμένος να την υπηρετεί, να την προσφέρει, να την επικοινωνεί, αν θες, και να αφουγκράζεται την ανταπόκριση του κοινού, για να συνεχίζει.  

  Αγγελίνα: Πρόσφατα  σχετικά αποφάσισες να αυτονομηθείς μουσικά και να δημιουργήσεις  το δικό σου σχήμα. Ποιά ανάγκη σε ώθησε σε αυτή τη δύσκολη, δεδομένων των συνθηκών, απόφαση και γιατί επέλεξες τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή;

 Πάρις: Ήταν περισσότερο  η ανάγκη του να επικοινωνήσω εγώ  ο ίδιος τη μουσική μου στον κόσμο, να υποστηρίξω και να τραγουδήσω τα δικά μου τραγούδια. Χρειαζόταν μόνο να βρεθεί και να στηθεί η κατάλληλη παρέα. Έτσι, πέρυσι, με τη Μαρίνα Δακανάλη, το Νικόλα Καράτζη και φίλους μουσικούς κάναμε μια σειρά εμφανίσεων σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και της Κρήτης και μπορώ να πω ότι πήγαμε εξαιρετικά – τηρουμένων φυσικά των αναλογιών. Το πρόγραμμα περιελάμβανε κυρίως κομμάτια της “κρητικής” μου εκδοχής και παραδοσιακά του νησιού μου. Σκοπός μου είναι αυτό το σχήμα να εξελιχθεί, να φύγει από το καθαρό κρητικό ρεπερτόριο και να δίνει «παραστάσεις ελληνικής μουσικής» σε όλη την Ελλάδα και, γιατί όχι, στο εξωτερικό. Παράλληλα με τρεις εξαίρετους μουσικούς, τη Σοφία Λαμπροπούλου (κανονάκι), την Κλεοπάτρα Βάγια (ταμπουράδες) και το Φίλιππο Λευκαδίτη (κρουστά), ετοιμάζω μια ομάδα με τo όνομα “Σέπια” που θα ασχοληθεί με ελληνικό παραδοσιακό ρεπερτόριο του προηγούμενου αιώνα, διασκευασμένο με μια φρέσκια προσέγγιση, καθώς και με δικές μας μουσικές και τραγούδια.

  Αγγελίνα: Ας  περάσουμε τώρα στην “Εμινέ”. Στα  Ανώγεια, στην πρώτη επίσημη παρουσίαση του έργου, είχες πει ότι δεν είναι δύσκολο να ερωτευθείς την “Εμινέ”, για την ακρίβεια δεν γίνεται να μην την ερωτευθείς. Τί είναι, λοιπόν, αυτό που αγάπησες στο ποιητικό κείμενο του Γιώργη Καράτζη (του ποιητή της “Εμινέ”) και ποιά εσωτερική, δημιουργική ανάγκη σε ώθησε στο να αναλάβεις το δύσκολο έργο της μελοποίησης αλλά και με μια έννοια της δραματουργικής επεξεργασίας που προηγήθηκε της μουσικής σύνθεσης;

 Πάρις: Αυτό που  με προκάλεσε τελικά θα έλεγα ότι  ήταν η ίδια η πρόκληση. Με ενθουσίασε η ιδέα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα ενιαίο έργο, να παιδευτώ, να γράψω μελωδίες, να δημιουργήσω μουσικές εικόνες, να παίξω, να σκηνοθετήσω, να υποδυθώ. Δίπλα στο κρεβάτι είχα πεντάγραμμο και πολλές φορές ξυπνούσα το βράδυ και τις έγραφα, να τις σώσω, να τις δοκιμάσω το πρωί ... με είχε συνεπάρει όλη η δοκιμασία. Ταυτόχρονα το κείμενο, άρτιο και μαγικό, και η προσωπικότητα του μεγάλου ποιητή Γιώργη Καράτζη δυσκόλευαν το εγχείρημα και το έκαναν ακόμα πιο προκλητικό.  11 ολοκληρωμένες φάσεις πέρασε η “ΕΜΙΝΕ” μέχρι να πάρει τον τελικό της δρόμο. Κάθε μια της πολύτιμη και την κρατάω πολύ ζεστά μέσα μου. Όλη η προσπάθεια, όλος ο δρόμος άξιζε.

  Αγγελίνα: Ποιές μουσικές παραδόσεις αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τη μελοποίηση της  “ΕΜΙΝΕ”; Ή μήπως συνέβη το αντίστροφο: Μήπως το ίδιο το κείμενο σε οδήγησε να ανακαλύψεις εκείνους τους μουσικούς δρόμους που θα σε έφερναν πιο κοντά στην ανάδειξή του;

 Πάρις: Στην  “ΕΜΙΝΕ” θα βρεις όλες τις πτυχές του μουσικού μου χαρακτήρα και ίσως ένα πλήρες παζλ της προσωπικότητάς μου. Ένα-ένα τα διαφορετικά είδη, ατονικό, πρόζα, αυτοσχεδιασμός, πρελούδιο, μπαλάντα, μελωδία, ρυθμικά σχήματα, ήχοι και χτύποι. Όλα μαζί, δεμένα. Κάθε ένα εκεί που πρέπει. Έτσι νομίζω ότι είμαι. Το κείμενο από μόνο του θα οδηγούσε κάποιον να γράψει ίσως σε πιο κρητικότροπες φόρμες. Ίσως και πιο ανατολίτικες αφού αναφέρεται στην εποχή της τουρκοκρατίας. Εμένα όμως μου έβγαζε “Αναγέννηση” πάντως χωρίς να ξέρω γιατί. Μου έφερνε στο νου Θεοτοκόπουλο, Κορνάρο, Χορτάτζη και την περίοδο που ζηλεύω πιο πολύ στην Κρητική ιστορία, αυτήν της Ενετοκρατίας.  

  Αγγελίνα: Μίλησέ  μας λίγο για την επιλογή των  ερμηνευτών η οποία απ'όσο γνωρίζω  έχει πυροδοτήσει συζητήσεις περί “κρητικότητας”, αν μπορούσαμε να την ονομάσουμε έτσι, ή μη του μουσικού αυτού εγχειρήματος.

 Πάρις: Ένα από  τα σημαντικότερα προβλήματα που είχα να αντιμετωπίσω στην “ΕΜΙΝΕ” ήταν η επιλογή των ερμηνευτών. Έπρεπε όσοι τραγουδήσουν, να μιλήσουν τα κρητικά άψογα, χωρίς περιττά στολίδια, χωρίς έπαρση, χωρίς ψεύτικα σύμφωνα. Έπρεπε κάθε λέξη να τη σεβαστούν, να την πουν όπως πρέπει αλλά ταυτόχρονα να είναι και δική τους, να την πιστεύουν. Είμαι τυχερός που σε αυτό το ζήτημα όλοι οι ερμηνευτές έδειξαν υπομονή και επιμονή, με πρόσεξαν και με εμπιστεύτηκαν. Ξέρεις, πολλές φορές το να είσαι ειλικρινής, είναι απολύτως ωφέλιμο και ζητούμενο γιατί είναι έντιμο. Ο Παντελής Θαλασσινός, ο Σωκράτης Μάλαμας κι ο Χρήστος Θηβαίος μιλούν πιο «αληθινά, άμεσα και κρητικά» κι από πολλούς κρητικούς ακόμα που επιχείρησαν στο παρελθόν να απαγγείλουν στη μητρική τους  γλώσσα.  

  Αγγελίνα: Σε  ποιόν θα ήθελες να απευθύνεται η “ΕΜΙΝΕ”; Σε ρωτώ ορμώμενη από την επιλογή σου να παρουσιαστεί πρώτη φορά  επί Αθηναϊκού  εδάφους  στον Ιανό, ένα χώρο που συγκεντρώνει ένα κοινό απαιτητικό αλλά και πολυσυλλεκτικό στα μουσικά του ακούσματα.

 Πάρις: Η “ΕΜΙΝΕ”, σαν κείμενο απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο, κάθε ηλικίας, όπου κι αν ζει. Η μουσική από την άλλη και οι ερμηνείες ξεπερνούν τα όρια του παραδοσιακού. Η “ΕΜΙΝΕ” απευθύνεται σε όλους και τα νοήματά της μας αφορούν. Πρώτα μας κάλεσε ο Δήμος Ανωγείων για παρουσίαση, στην κεντρική πλατεία, το Μεϊντάνι. Φυσικά δέχτηκα. Ο ΙΑΝΟΣ είναι ένας πολυχώρος ευρηματικός που αγκαλιάζει κάθε τέτοιου είδους προσπάθεια και την βοηθά. Ιδέα του ΙΑΝΟΥ ήταν η παρουσίαση να γίνει εκεί. Φυσικά και δέχτηκα. Η “ΕΜΙΝΕ” πηγαίνει πάντα όπου την καλέσουν κι εγώ έχω χρέος να τη συνοδεύω...

  Αγγελίνα: Ποιό  θα ήθελες να είναι το επόμενο βήμα της “ΕΜΙΝΕ”;

 Πάρις: Πιστεύω σε μία παράσταση της “ΕΜΙΝΕ”, με μουσικούς, τραγουδιστές, σκηνοθέτη και όποια άλλη μορφή τέχνης μπορεί να βοηθήσει (χορός, video art κλπ), σε θεατρικό χώρο. Αυτό είχα στο μυαλό μου από την πρώτη στιγμή που τελείωσε η διαδικασία της ηχογράφησης και της έκδοσης του άλμπουμ.
 

 Πάρις: Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα τέτοια έργα μέσα στο μυαλό  μου. Έχω ήδη σκεφτεί τρία –  τέσσερα θέματα. Το ζήτημα είναι  πότε και πώς έρχεται του κάθενός η ώρα. Σήμερα που οι καιροί είναι πιο δύσκολοι και η δισκογραφία πεθαίνει, το να ασχοληθείς τόσο με ένα άλμπουμ και να επιβαρυνθείς μια τόσο ακριβή παραγωγή σαν την “ΕΜΙΝΕ”, είναι λίγο παράτολμο. Ένα νέο τέτοιου είδους εγχείρημα πρέπει να ξεκινάει από μια παράσταση και η έκδοσή του να είναι απλά η καταγραφή της (σε CD ή DVD). Έτσι και το υλικό απαθανατίζεται  και η παράσταση έχει ήδη παιχτεί.
 

  Αγγελίνα: Πρόσφατα συμμετείχες στην ηχογράφηση του τραγουδιού τίτλων, και γενικότερα της μουσικής, για την τηλεοπτική σειρά "Το νησί" που παίζεται φέτος στο Mega. Η λύρα σου σε κάποια σημεία πραγματικά εντυπωσιάζει, καθώς ο τρόπος και ο ήχος της δεν έχει ακουστεί ως τώρα. Νομίζω ότι είναι βασικό στοιχείο της ταινίας. Αλήθεια πώς προέκυψε; Μίλησέ μας λίγο για αυτό.

  Πάρις:  Για την ταινία είχα ενημερωθεί, πριν να ξεκινήσουν καν τα γυρίσματα από συντοπίτες μου Αγιονικολιώτες. Το βιβλίο έτυχε να το διαβάσω πέρυσι το καλοκαίρι και με συγκίνησε. Ο παππούς ενός παιδικού μου φίλου ήταν διορισμένος να μεταφέρει φαγητό, κάθε μέρα, “στους άρρωστους απέναντι”. Τη Σπιναλόγκα και τη “βαριά ιστορία” της λοιπόν την έχω γνωρίσει από παιδί. Έτσι, όταν μου πρότειναν να παίξω λύρα στο soundtrack δέχτηκα με χαρά. Η μουσική του Μίνου, ταίριαζε με την ατμόσφαιρα του βιβλίου και της εικόνας που είχα μέσα μου. Στο στούντιο, αφού ηχογραφήσαμε τα βασικά θέματα και τις μελωδίες που χρειαζόταν, ο Μίνως με άφησε εντελώς ελεύθερο και μου είπε “παίξε ό,τι νομίζεις”. Έτσι έφερα στο μυαλό μου το νησί όπως το θυμόμουν, τα μονοπάτια του, τα σπίτια του (που τα είχα προλάβει σε καλή ακόμα κατάσταση) και την αρρώστια…
Το αποτέλεσμα ήταν να γραφτεί μια ιδιαίτερή μου πτυχή, μια μουσική μου εκδοχή που μέχρι τώρα δεν υπάρχει, τουλάχιστον ηχογραφημένη. Είμαι τυχερός που πήρα μέρος σε μια τέτοια παραγωγή, σε ένα τόσο σημαντικό έργο, με μηνύματα που ξεπερνούν την εποχή του και μας αγγίζουν βαθειά. Να μην ξεχάσω να πω ότι στην ταινία ακούγεται και το "θιαμπόλι"  μου (κρητική φλογέρα από καλάμι), που πρόσφατα έμαθα να παίζω… (γέλια..)

  Αγγελίνα: Κλείνοντας  θα ήθελα να μας πεις λίγα λόγια  για τα μελλοντικά σου σχέδια τόσο ως προς τις ζωντανές σου εμφανίσεις εντός και εκτός Αθηνών όσο και δισκογραφικά.  

 Πάρις: 18 και 25 Νοεμβρίου  θα είμαι στη μουσική σκηνή  ΠΥΡΗΝΑΣ παρέα με το φίλο  μου Χάιγκ Γιαζτζιάν, 
22 Νοεμβρίου θα είμαι στο ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ Αθηνών με το Βασίλη Σκουλά,  26 και 27 Νοεμβρίου στη μουσική σκηνή ΤΕΡΙΡΕΜ, στο Ηράκλειο της Κρήτης με το Νικόλα Καράτζη, τον Αντώνη Παπαδάκη, τη Μαρία Περυσινάκη και τον Κώστα Τυμπακιανάκη σε πιο παραδοσιακά μονοπάτια.. από 3 Δεκέμβρη μέχρι 15 Ιανουαρίου στη μουσική σκηνή ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ με Βασίλη Σκουλά, Μάνο Πυροβολάκη και Μαρία Καναβάκη. 12, 19 και 26 Ιανουαρίου στη μουσική σκηνή ΠΥΡΗΝΑΣ με τους «Σέπια»
Παράλληλα ετοιμάζω ένα βιβλίο για κρητική λύρα και λαούτο, γράφω μουσική και στίχο στο νέο δίσκο του Βασίλη Σκουλά και στήνω τον έβδομο προσωπικό μου δίσκο, μη κρητικού περιεχομένου.

Πάρις Περυσινάκης